Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zooals hij het levenslang was geweest en dan, na zijn doody zou zijn naam beroemd worden, zou men ervaren, wie en wat hij geweest was. Hij zou al zijn schilderijen aan Treesje vermaken en alles wat hij bezat... wat hij bezat? Immers niets... Niet eens een spaarpotje . . . wat schilderijen, waar om iedereen lachte . . . die hij nooit iemand meer liet zien . . . Wat zou zij met die doeken doen, als hij dood was ?. . . Zou zij ze begrijpen ?. . . Misschien ... Als ze ouder geworden was en rijper ... En dan zou ze aan hem denken ... ze zou hem met liefde gedenken . . . Dat was de liefde, die hij alléén van haar te verwachten had. En t was nog véél. . . Zeker, voor hem was 't nog véél. . . Het was nog een onverwacht geluk op zijn ouden dag ... te weten, dat er iemand, die hij lief had, na zijn dood zou begrijpen hoe groot hij geweest was en hoe miskend ...»

Maar ondanks die overpeinzingen, draafde hij, zonder iets te hebben gegeten of gedronken, weer door de duinen terug en tegen drie uur wachtte hij alweer voor den ingang van de bloemisterij, tot zij er aankwam, haar blanke tint door de zon wat gebruind, haar tuinhoed los op de bruine haren en tegen het flosse, katoenen kleedje in den arm een grooten kleurigen ruiker van bloemen, die zij had meegekregen.

«Bent u al wêer terug? Heeft u pleizierig gewerkt? Gaat u. ook weer naar Amsterdam ?. . . t Was vandaag zoo heerlijk . . .. De eerste maandroosjes waren uit. . . U hadt ze eens moeten zien . . . gisteren nog allemaal kleine knopjes en vandaag al stonden ze net roze zonnetjes te schitteren in de struiken . . . Zie eens . . . 'k heb mij aan een doorn geprikt bij 't plukken. . .».

«Doet het pijn? Is er bloed gekomen?»

< 't Doet wel pijn . . . maar t heeft niet gebloed. . . Ik geloof, dat de doorn er nog inzit. . .

Ze wierp den bundel bloemen in den linkerarm, stond stil op den weg, toonde hem den wijsvinger. Hij zag het zwarte stéétje

van den doorn. . .

«Wacht, ga hier even zitten in t gras . . . dan zal ik hem er

uithalen. Anders gaat het zweren. . .»

Zij ging zitten. Hij boog zich over haar heen. . . Het was hem of zij bloemengeuren uitwasemde. Téér en voorzichtig

Sluiten