Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

«'tKon vader en dochter zijn?»

«Je n'en sais rien.»

Een nieuw vijffrancsstuk werd in de hand van den portier gestopt.

„Ze leven als gehuwd. Wij denken een schilder met zijn model. Zij ontvangen nooit hun post aan 't hotel. Ze houden zich erg op een afstand, spreken met niemand, hebben geen enkele kennismaking aangeknoopt."

„Zij lijkt op de prinses van Holland."

„Connais-pas," antwoordde de portier.

Desgranges ging in opgewekte stemming weg. Dat zou een mooie sensatie geven.

„Prinses Wilhelmina van Holland incognito te Parijs. Haar verblijf in 't Grand Hotel. Haar royaliteit. Een dag uit haar leven."

Desgranges wachtte den volgenden dag binnen op het terras van het hotel-pleintje, tot hij Mantua en Treesje zag verschijnen. Den geheelen dag volgde hij het paar. Zij reden naar het Louvre. Zij bleven een uur in de salie carrée. Zij wandelden door den Jardin du Luxembourg. Zij legden francsstukken in de handen van slapende vagebonden. Zij reden naar het Montmartre-kerkhof, bezochten het graf van Heinrich Heine! Prinses Wilhelmina legde een ruiker viooltjes op 't graf en weende.

Zij reed terug, liet stilhouden voor een troep straatzangers. Haar begeleider schonk op haar bevel een vorstelijke gift aan de zangers en reed verder. Diner bij Voisin. Bezoek aan 't Quartier Latin. De prinses, gedekt door haar incognito, aan den arm van haar Nestor, blijkbaar een hooggeplaatst militair in civiel, vertoeft eenige oogenblikken in de zaal van Bal Bullier.

Tot 's nachts laat zat Degrangers zijn artikel te schrijven, bracht het den volgenden dag aan zijn directeur.

«Prachtig. Uitstekend. Maar je moet een paar instantanées van 't paar nemen.»

Desgranges met den photograaf van 't blad volgde het paar opnieuw. Zij werd gekiekt, terwijl zij een slapenden vagebond een franc op de hand legde. Zij werd gekiekt met haar Nestor staande in bewondering voor de Colonne Vendóme.

Toen de zinco's van de photografiën gereed waren, was

Sluiten