Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De hier gevolgde methode is wel zeer gemakkelijk, zij ontslaat van een tijdroovend en lastig feitenonderzoek, zij laat ons vrij om alleen uit onze begrippen de werkelijkheid op te bouwen en weerbarstige feiten af te wijzen met de machtsspreuk: gij kunt niet werkelijk zijn. Het is te betreuren, dat de werkelijkheid toch haar eigen gang gaat; de schildpad mocht hoog opgeven van de denknoodwendigheid, die Achilles belette haar in te halen, zij moest het met hare eigen oogen zien, dat hij haar voorbijliep, en in de overweging, dat het niet betamelijk is „naar het uiterlijk" te oordeelen, zal zij maar een schralen troost gevonden hebben voor het onaangename „uiterlijke" feit, dat zij achterbleef; misschien is zij ook wel haar dogmatiek gaan herzien en is zij tot het inzicht gekomen, dat men niet te spoedig een meening voor denknoodwendigheid moet uitgeven.

Doch hierop ga ik niet nader in. Ik wensch alleen de vraag onder de oogen te zien, of de gemelde definitie van recht juist is en of de subjectlooze rechten inderdaad een species zijn van het genus: subjectlooze qualiteiten of praedicaten.

De definitie van subjectief recht, op de vorige bladzijde meegedeeld schijnt ondubbelzinnig; toch is ze er verre van af dit te zijn. En juist haar dubbelzinnigheid is voor hare verdedigers het wapen, dat hen in de gelegenheid stelt naar twee zijden te slaan, al naar gelang de definitie van den eenen of den anderen kant wordt aangevallen.

Zegt ge: ik neem een subjectloos recht waar, dan wordt u geantwoord: onmogelijk, want recht is macht, recht is wil, macht zonder iemand die machtig is, wil zonder iemand die wil, is onbestaanbaar. Een praedicaat zonder subject is een logische tegenstrijdigheid.

Zegt ge: ik neem een rechtssubject waar, dat niet „machtig" is, dat geen wil heeft, of welks macht en wil door het objectieve recht als waardeloos wordt beschouwd, dan voert men u

dass es kein PrSdicat an sich gibt, sondern dass in der Welt der Wirklichkeiten (nicht der Abstractionen) ein PrSdicat immer nur insofern existirt, als es irgend einem Subject zukommt. Selbst das einfachste PrSdicat, lias „Sein, esse", hat nur insofern für die wirkliche Welt Wahrheit, als es von irgend etwas ausgesagt wird".

Sluiten