Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

architectuur uitzondert. Schilder- en beeldhouwkunst hebben bij de Moslims nooit recht kunnen bloeien, terwijl de poëzie en de muziek een geheel wereldsch karakter dragen. Daarom is de Islam de meest doctrinaire godsdienst van de wereld, weshalve de Katholieken hem zeer terecht met het Protestantisme hebben vergeleken. Is het Katholicisme een godsdienstvorm, die als het ware gezien en getast wordt, de Islam moet begrepen worden. Daarom kennen de Mohammedaansche dogmatici ook geen onderscheid tusschen religieuse en philosophische systemen; de 4 godsdienst is in hunne oogen een systeem, niets meer en niets minder. Behoeft men nu nog te vragen, waarom zij er zoo grooten prijs op stellen om de redelijkheid van den Islam te betoogen? Terecht heeft Steiner doen opmerken in een werkje, dat men hier meer dan eens geciteerd zal vinden getiteld: „Die Mu'taziliten oder die Freidenker im Islam" dat deze de meest nuchtere verstandsgodsdienst is, die zich denken laat. In deze eenzijdigheid ligt inderdaad de kracht van den Islam, maar de miskende eischen van het gemoedsleven hebben zich gewroken, zooals ik in de korte schets nog met een paar woorden zal aanwijzen.

Deze eenvoudigheid en dit verstandelijk karakter hebben echter de geloovigen behoed voor eene groote ramp, voor priesterheerschappij. Wel is het een gronddenkbeeld van den Islam, dat God niet onmiddellijk, maar door tusschenkomst van gezanten of profeten den menschen zijnen wil openbaart, maar daaraan heeft de Moslim ook meer dan genoeg. God doet niets ten halve en in den Qoran bezit de geloovige de eeuwige uitdrukking van zijnen onveranderlijken wil, die hijzelf kan raadplegen, zonder de hulp eens priesters. Wij noemden eene priesterheerschappij eene

Sluiten