Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gewoonlijk meent '). Maar ik geloof te hebben aangetoond, dat Moawija goede reden had om aan het komediespel een einde te maken. Hij won daarbij trouwens nog meer, dan hij had kunnen of durven hopen. Want wat gebeurde? Zoodra de dwepers in Ali's leger van dezen afloop hoorden kende hunne verbittering geene grenzen. Was dit de wijze, waarop de aanzienlijken de heiligste belangen der geloovigen behartigden? Bleek het thans niet zonneklaar, dat zij den burgeroorlog wilden, in hun eigen belang en voordeel?

Dit alles was volkomen waar, gelijk wij moeten toegeven, wat Moawija aanging, maar men was niet in de gelegenheid tegen hem zijne woede te luchten. Deze keerde zich derhalve geheel tegen Ali. Hoe bitter had hij hunne verwachtingen te leur gesteld! Zij hadden gehoopt onder zijn bestuur den ideaalstaat van abu-Bekr en Omar te zien herleven en in plaats daarvan voerde men nu reeds sedert jaren eenen broederoorlog. Men vroeg zich niet af, of men ook het onmogelijke van den ongelukkigen khalief gevergd had, of hij in den toenmaligen toestand iets beters had kunnen doen, dan hij gedaan had, hij had hen in hunne verwachtingen bedrogen en dat was genoeg. Had hij, zoo heette het nu, hunnen wensch zóó moeten opvatten. alsof zij aan twee scheidsrechters, twee feilbare menschen de beslissing hadden willen opdragen, toen zij riepen „aan God alléén de uitspraak"? Wel hadden zij deze bedenking niet gemaakt, toen de scheidsrechters benoemd waren, maar daaraan dacht men niet meer. Macaulay heeft reeds recht doen wedervaren aan de gerechtigheid van het publiek J)

1) Vgl. Weil, Geschichte der Chalifen I, 235.

2) Vgl. zijne Essay over Byron.

Sluiten