Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de orthodoxie aan '). Om de orthodoxen te believen liet hij scherpe en smadelijke bepalingen maken tegen Christenen en Joden en eindelijk verloor ook ibn-abi Doad de gunst, die hij zoo lange jaren bezeten had, hetgeen den orthodoxen aangenaam was om 's mans kettersche gevoelens en den khalief voordeelig, daar het hem weldra gelegenheid gaf om eene groote som van hem en zijnen zoon af te persen, eene praktijk door Watheq in eere gebracht. Kortom het despotisme en de kerkelijke orthodoxie hadden elkaar eindelijk gevonden en zouden waarschijnlijk gelegenheid gehad hebben, om zich over deze ontmoeting zeer te verheugen, zoo het noodlot niet gewild had, dat weldra eene zee van rampen over het khalifaat werd uitgestort, die het verhinderde de vruchten te plukken van het pas aangegane bondgenootschap. Nog iets later werd de orthodoxie op hare beurt bitterder bezocht, dan ooit te voren, en moest zij het aanzien, hoe allerlei met den Islam volstrekt onbestaanbare meeningen en gebruiken ingang vonden.

Toch is de voorloopige zegepraal der orthodoxie opmerkelijk genoeg. Men zal misschien tegenwerpen, dat zij die te danken had aan een despoten-gril, doch dit is onwaar, want welke andere beweegreden Motawakkel ook moge gehad hebben, om de tot dusver gevolgde politiek te verlaten, daaronder bekleedde zeker de omstandigheid, dat de orthodoxe partij de machtigste in den staat geworden was, eene groote plaats 1). En juist deze omstandig-

1) Vg. MasMdi VIII pg. 303. ibno-'l-Atbir 1.1. VII, 37. 43.

2) Men beoordeelt Motawakkel** politiek het best, zoo men haar beschouwt als voortgevloeid uit sympathie voor de Omey&den en hunne regeeringswijze. Deze ging zoover, dat hij gedurende eeuigen tijd de residentie naar Damascus verplaatste.

Sluiten