Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dienst te verdedigen liet el-Djahith al deze opmerkingen onbeantwoord '). Een andere keer had hij het gemunt op den bijgeloovigen eerbied der geloovigen voor den Qoran en bracht daarom in herinnering, hoe eens een blad, waarop een gedeelte van den Qoran geschreven stond, onder de stoel van Aïsha was terecht gekomen en ongelukkig —, want 's profeten huishouding was zeer patriarchaal, — door een schaap was opgegeten. Aïsha, die zelve deze overlevering heeft medegedeeld, voegt er tot hare verontschuldiging bij, dat het gebeurd was juist toen de profeet gestorven was en zij zoo min als de overige huisgenooten tijd hadden op de schapen te passen, maar de geloovigen konden zich niet voorstellen, dat men ooit op die wijze met het heilige boek geleefd had en wilden derhalve eene dergelijke overlevering liever vergeten *).

Kan het ons verwonderen, dat de orthodoxen een zoodanig man een „spotter" noemden en dit, zooals men meer ziet gebeuren, terstond uitbreidden tot alle vrijzinnigen? Neen, hunne ware leermeesters waren de orthodoxe imams en vrome asceten, zooals Ma'ruf el-Karkhi, van el-Djahith en zijns gelijken wilden zij niets weten. Was het in de oudste tijden moeilijk geweest te bepalen, wie tot de „goede leermeesters" behoorden, zoo langzamerhand hadden zich in den strijd met de ketters enkele dogmata in de orthodoxe overtuiging gevestigd, waarin men eenen uitstekenden maatstaf bezat, om te beoordeelen aan wien men zich veilig kon toevertrouwen en wie als een ketter moest worden vermeden.

De oudste geloofsbelijdenis der Mohammedanen is even

1) Ibn-Qot. IJ. f. 73.

2) Vg. ibn-Qot. Cod. Lugd. f. 3*2 vvg.

Sluiten