Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

den zal worden de meeste der raadselen van deze smartvolle aarde optelossen is, in occultisme bekend als de Leer der Reïncarnatie. Zij is over en weer in alle bijzonderheden uitgelegd door theosofische schrijvers, waaronder ik zelf, gedurende de laatste twintig jaar, maar het is moeilijk om sommige misvattingen over het onderwerp in de dagelijksche opvattingen uit te roeien. Hard-hoofdige menschen, zooals gelijk een domkop die zich verbeeldt een beoordeelaar van Oostersche denkbeelden te zijn in een boekdeel, grootendeels prulwerk, getiteld, Azië en Europa, bespotten het reïncarnatiedenkbeeld, omdat zij zeggen dat het onmogelijk is zich voor te stellen dat menschelijke wezens dieren worden. Iedere schrijver over reïncarnatie heeft nauwkeurig verklaard dat het ouderwetsche denkbeeld „zielsverhuizing" dat het denkbeeld belichaamt van een terugkeer tot dierlijke incarnaties, louter een bespottelijke voorstelling was van de ware leer, gegeven door menschen die het in oude tijden niet volkomen begrepen hadden, of meenden dat zij het verbergen moesten. De wet van reïncarnatie is geen manier om te dalen op den ladder der schepping, maar integendeel bestemd voor voortgaande ontwikkeling, leder nieuw leven is een nieuwe gelegenheid voor de ziel of ,Ego," zooals wij somtijds zeggen, om zijn eigen zedelijke en verstandelijke ontwikkeling vooruit te brengen en het is, in allen deele, door de pogingen van die levens alleen dat vooruitgang mogelijk is. Maar zonder geheel op dien zijweg verder in te gaan — want ik kan op het oogenblik niet meer doen dan de omtrekken aangeven van de groote waarheid - is het belangrijk te erkennen dat, hoewel er geen teruggang kan zijn in de opeenvolgende wedergeboorten wat de Natuurrijken aangaat — (eens een mensch altijd een mensch, totdat in eenige onbegrijpelijke verre toekomst nog iets beters mogelijk kan zijn) — tegelijkertijd de omgeving van elk leven op zijn beurt de nauwkeurige uitdrukking moet zijn van de verdienste der ziel.

Overeenkomstig de wijze waarop de gelegenheden, welke dezen ook waren. !t zij groot of klein, van het voorgaande leven ten nutte gemaakt werden, zoo is de aard van het volgende leven bepaald. Ruw gezegd, iedereen krijgt in zijn of haar volgend leven juist de soort van behandeling die hij of zij verdiend

k

Sluiten