Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

reageerbuisjes, trechtertjes, filtertjes en dergelijke bij de microcheïnische analyse volstrekt niet behoeft te verwerpen en dan, indien genoegzaam materiaal aanwezig is, gemakkelijker tot zijn doel komt.

Tengevolge van deze verkeerde voorstellingen zijn wellicht vele analytici, die de microchemische analyse aanvankelijk ter hand hebben genomen, teleurgesteld en hebben haar weer vaarwel gezegd, althans waar het de analyse van mengsels van stoffen betreft.

Het groote voordeel der microchemische methode is m. i. de groote mate van zekerheid, die zij geeft bij de herkenning van een stof. Bij de gewone wijze van analyseeren in reageerbuisjes wordt hoofdzakelijk gelet op het al of niet ontstaan van een precipitaat, een kleuring of een gasontwikkeling na bijvoeging van een reagens. Dat daarbij vergissingen niet zijn uitgesloten, vooral bij ongeroutineerden, bewijst bijv. het verwisselen van een afscheiding van zwavel, door de bijvoeging van zwavelwaterstof, met een verwacht neerslag van cadmiumsulfide of zinksulfide, het verwarren van kiezelzuurhydraat met aluminiumhydroxyde bij de precipitatie eener alkalihydroxydeoplossing met ammoniumchloride, het aanzien van strontiumoxalaat voor calciumoxalaat, en dergelijke gevallen meer.

Het essentieele kenmerk eener microchemische reactie is, dat het ontstaan zelve van" eene afscheiding (neerslag) van ondergeschikt belang is, maar dat deze afscheiding een kristallijne moet zijn. Want het zijn juist allerlei eigenschappen, die aan den kristallijnen toestand gebonden zijn, welke zoo typisch zijn voor een bepaalde stof, dat deze daardoor niet met een andere is te verwisselen. Men let bij de beschouwing eener microkristallijne afscheiding onder het microscoop in de eerste plaats op de kristalvorm, zoo mogelijk ook op het kristalstelsel, verder op de kleur, het lichtbrekend vermogen en op eigenschappen, die zich openbaren in gepolariseerd licht en tusschen gekruiste nicols. Zonder dat deze eigenschappen nu altijd een quantitatieve uitdrukking krijgen - wat in sommige gevallen (hoekmeting, brekingsindex) vrij eenvoudig mogelijk is - geven zij tezamen een totaalindruk van „den habitus" van de stof en verleenen aan de kristallijne afscheiding iets individueels, waardoor de herkenning en onderscheiding van alle andere stoffen tot een hoogen graad van waarschijnlijkheid wordt opgevoerd.

Men meeno niet dat voor het identificeren van zulk een kristallijne afscheiding nu een volledig optisch-kristallografisch onderzoek noodig is, zooals dat voor het identificeren van een geheel onbekende stof-

Sluiten