Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het is geen zeldzaam te constateeren feit dat sommige huisdieren, bijv. katten, er aan kunnen gewend worden om op iedere aanspraak van hun meesters met een gemiauw te antwoorden, en met typische verschillen van uitdrukking op verschillende vragen en gebaren. Een wilde hond schijnt uiterst zelden te blaffen. Dit bewijst dat zelfs liet uiterst rudimentaire vermogen der dieren vatbaar is voor ontwikkeling, en dat die ontwikkeling in hooge mate bevorderd wordt dooi' den omgang met wezens, die deze functie in hoogere volkomenheid bezitten. Hoeveel temeer moet dan de omgang van de menschen onderling het proces der taalvorming ondersteund hebben. „Die heeft, dien zal gegeven worden!" Deze wet, van den beginne af van kracht voor de vorming der taal, waar zij slechts diende voor don onmiddellijken, in tijd en ruimte beperkten omgang der individuen, treedt nog duidelijker aan het licht, als de geschreven teekens een nauwer contact gaan brengen tusschen de verschillende tijden en de opeenvolgende generaties, waardoor opnieuw het geestelijk leven der individuen verrijkt, de aandoeningen meer gearticuleerd, de voorstellingen meer gedifferentieerd worden.

Die bevordering door aanraking met een hoog ontwikkelde taal is do reden, waarom de taal bij do kinderen zich in zoo betrekkelijk korten tijd kan ontwikkelen, maar tevens waarom (lc ontogenie in belangrijke punten moet verschillen van de phylogenie.

Herodotus maakt melding van een despoot uit de oudheid, die, de biogenetische grondwet toepassende, trachtte te weten te komen hoe de oorspronkelijke taal der menschen geweest was, door kinderen volledig geisoleerd op te voeden, alleen in gezelschap van de geit, die hen melk moest geven. Hij kwam tot het resultaat dat de eerste taal veel op liet geblaat van geiten moest geleken hebben. De experimenten zijn, voor zoover ik weet, nooit onder stringenter condities na hein herhaald, zoodat noch

Sluiten