Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tekend, de celplaat strekte zich over iets meer dan de halve breedte van de cel uit. \ ervolgens voegde ik Eau de Javelle toe. Spoedig zag ik de kleur verdwijnen, het eerst in t cj toplasma, de kernen en het verbindingsdradencomplex, niet lang daarna, misschien een 10-tal seconden later, ook in de celwanden en de celplaat; tegelijkertijd zag ik de kernen opzwellen en diffuus worden, doch de nucleoli traden nu veel scherper te voorschijn, evenals de celwanden en de celplaat, door een sterkere lichtbreking; het is opmerkelik, hoe — in dit materiaal — de celplaat precies de indruk maakt van een stukje celwand. Bij de opzwelling trad een niet sterke deformatie van de cellen op. Voorzichtig voegde ik nu en dan een klein druppeltje van de Eau de Javelle toe. Ongeveer 8 minuten na het begin van de inwerking, raakte de celplaat los en dreef tegen de celwand van de rechthoekige moedercel aan, doch gelukkig juist scheef in een hoek, het is duidelik, dat dus nu het cytoplasma en de dochterkernen opgelost waren; tegelijkertijd ongeveer kwamen ook de nucleoli en chromosonen van de naburige cellen in beweging door de geringe stromingen van de vloeistof in het preparaat. Na 13 minuten waren ook die nucleoli en chromosomen opgelost of buiten het gezichtsveld gedreven. De celinhoud scheen nu overal totaal opgelost te zijn; alleen de celplaat had gelukkigerwijs zijn plaats behouden en was een half uur na het begin van de proef nog zichtbaar; voorzichtige uitwassing mislukte; de celplaat ging daarbij verloren.

Uit dit experiment, hetwelk door mij verschillende malen met gelijk gevolg is herhaald, volgt ten duidelikste, dat de celplaat meer resistent is tegen de inwerking van de Eau de Javelle, dan de andere inhoudsbestanddelen van de cel en in dat opzicht overeenkomst met de celwanden aanbiedt.

Ik ga nu over tot de beschrijving van een drietal proeven, uitgevoerd met preparaten, welke volgens de

Sluiten