Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kermisspellen. En zelfs bij plaatsjes van geringe beteekenis loopt langs de huizenreeks het houten pad (sidewalk) van stevige planken op dwarsbalken bevestigd, den Amerikaanschen vrouwen even noodzakelijk als voor de Hollandsche stoffer en blik, en zonder welke geen speculatief bouwterrein verkoopbaar zoude wezen. Soms gaat zelfs het leggen van zulke sidewalks aan het bouwen van huizen vóóraf, en zijn er die voeren tot in de wildernis.

Zoo spoort de trein dagen voort, nagekeken door kleine jongens en meisjes niet bloote beenen, meestal in fel rood gekleed, en staande in de deur der houten huisjes, terwijl de moeder op en neer wipt in de schommelstoel met de regelmatigheid van een slinger. Nu en dan verandert het gelijkmatig tikken der wielen op de einden der rails in een doorloopend gebrom: de trein rijdt dan over een houten brug (trestlework) gelijk er somwijlen mijlenlang voeren over de laaglanden aan de rivieren. Soms zijn die houten jukken midden in een bosch opgeslagen, op den droge, schijnbaar zonder zin; dan dwars door een meer, waar hier en daar woudreuzen koel met den voet staan in het water, waaruit palmvarens omhoog rijzen. Van de hoornen welke zoo voortdurend zich in liet water bevinden — op het oog schijnen het een soort cypressen — heeft de voet een eigenaardigen kegelvorm: het is alsof zij op een heuveltje zijn geklommen 0111 droog te blijven.

Zoo'n spoortoclit door een pas tot bewustzijn gekomen wildernis is voor den Europeaan vol verrassingen — vooral wanneer men die, zooals wij hét voorrecht hadden, maakt in een achter aan den trein gehaakte private-car, welke van af het achterbalkon een open zicht geeft op de einde-

Sluiten