Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geeft de gevelrij steeds den indruk van één eindelooze steenen schutting: alle gevels staan onder dezelfde verlichting; en hoe men dit ook door kleine voorsprongen tracht te breken, op eenigen afstand zijn zulke kunstmiddeltjes werkeloos. Maar in die Amerikaansche steden ziet men van die hooge blokken niet enkel den voorkant, maar tevens een breeden, ruim van vensteropeningen voorzienen zijgevel, óver de voorstaande lagere huizen heen. Die blokken rijzen dus uit de woningmassa op als kasteelen; hun zijvlak, anders verlicht dan het voorvlak, geeft schakeering van tint; en bij verder wegwijken steeds meer en meer opgenomen in de atmosfeer: diepte en kleur aan de straat-perspectief. En de lange wijkende lijnen van de wederzijdsche huizenrijen komen ten gevolge van de zoo groote straatbreedte niet ten leste samen, maar verliezen zich in het nevelig verschiet en worden, niet minder dan door die zijvlakken der reuzenhuizen, krachtig gebroken door de dwarsstraten. Want ook deze zijn zeer breed, en dus kan men telkens diep in de insnijdingen zien. Ook dit geeft afwisseling van tint, en zulks te meer omdat die dwarswegen veelal beplant zijn, telkens derhalve bladgroen steekt uit het steenvlak. Zoo zijn dus die strak getrokken straten, zoo ontmoedigend op plattegrond, in werkelijkheid alleraantrekkelijkst; ja, de mooiste zijn zelfs niet die, welke golven over heuvels en dalen, maar zij die zich uitstrekken over vlakke terreinen. Hare perspectief misleidt niet, en rustiger verdwijnt alsdan in een nevel van verheid, het straateinde.

liet geheim der Amerikaansche straten ligt dus in de afmetingen. Waarom zijn b.v. ook de Amsterdamscho hoofdgrachten zóóveel mooier dan die van Deltt of van de kleinere Noord-llollandsche steden? is het niet omdat

Sluiten