Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

die als een arbeids-trofée inde bibliotheek der Iloogescbool worden bewaard.

Zoo voert dus het Madisonsche studenten-debat ons naar de wereldstad aan de meren. U misschien voorliet eerst; ach, mij ten derde male! Doch nu gelukkig niet in levenden lijve. Want stel u de Chicago-rivier —waaraan de stad haren naam ontleent — voor als een stilstaand riool, gevuld met triple-extract Ilaagsch- en Delftsch grachtwater; zóó goor, dat van een stroom bloed — uit een der talrijke slachthuizen daarin vloeiende — op één meter afstand van de uitmonding der aanvoerpijp, geen spoor meer was te vinden: de intens roode kleur had zich daar reeds in het vuil-grauw opgelost! En de straten ? Rotterdam .... in 't vuile ! Met welk een weerzin keerde ik dan ook, na het eerste vluchtig bezoek vóór den gang naar het Westen, na het zwerven door bosch en velden en aanvallige steden, weder daarheen, en wel voor langeren tijd. Enkel om te vergaren datgene wat misschien het duurst gekocht wordt op aarde: kennis!

Voor wie van 't noord-westen de stad nadert, rijst de verschrikking eerst laat op. Sporende van Milwaukee, voert het voorbijtrekkend landschap in gedachte terug naar den te weinig gekenden, te weinig gewaardeerden, vóóral in den voorzomer zoo bekoorlijken rechter iJseloever tusschen Deventer en Zwolle: naar Diepenveen, Olst, Wijhe ! Uitgestrekte bouw- en weilanden, hier en daar afgewisseld door ploken statige eiken, als in parken van groote landgoederen zorgvuldig gespaard; mooie, zware koebeesten, rustig grazende in de schaduw, terwijl het door de bladeren vallend licht zonnig hun huid plekt. En in de verte schuiven voorbij groote, van welvaart getuigende boerenhuizingen, die vredig dommelen ineen

Sluiten