Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

krans van wijd de takken uitspreidende, eerwaardige vruchtboomen.... Hoe innig geniet zulk schouwspel van bedrijvige rust wie slechts zooeven ontsnapte uit het stoffig fabrieksleven eener groote stad, met de wetenschap van over enkele minuten te zullen omsloten zijn door nog overweldigender huizen massa, zich te moeten wringen door nog haastiger dooreen warreling van menschen; met boven het hoofd: zwevend roet, en onder de voeten: een dofzwarte glibberige naamlooze massa, welke de plaats inneemt van een niet bestaand of weder vergaan houtplaveisel. En dan liet reukzintuig in verwarring door wat mensch en beest beklemd en angstig maakt: een weinig sterke, maar toch doordringende lauw-zoete lucht, gelijk er in de eerste dagen mi een kamp moet waren over de vlakte waar volkeren streden — die reuk welke den vreemdeling er aan herinnert dat Chicago de groote moordplaats is van het vee, daarheen gevoerd door negen en dertig spoorweglijnen, welke uit het gore stadslijf uitsteken als metalen polypen-armen , en daarheen sleepen al wat er leeft op het land, honderde mijlen ver!

Is het dus te verwonderen, dat toen uit eenige teekenen — in alle landen ter wereld dezelfde —duidelijker en duidelijker werd dat de trein de invloedsfeer van de paddestoelstad was binnengereden, de oogen zich onwillekeurig sloten, om al ware 't slechts één oogenblik nog vast te houden het in de zon opflikkerend veld van groene, jonge maïs, met daaruit oprijzend de slanke gestalte eener jonge vrouw, een schoffel in de bezige hand, het lichaam omhuld door een groot grijs voorschoot, het gelaat half verborgen achter de grijs linnen zonnemuts, zoo geliefd op Amerika's platteland ?

Zoo gesloten, ontkomen onze oogen dien langen, naren doodstrijd, welke rondom wereldsteden de natuur strijdt,

Sluiten