Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

school met handenarbeid gegaan, dan zouden wij betere muziek gehoord hebben: gelijk aan alles wat het lichaam betreft, wordt daar ook aan zang meer zorg besteed.

De zaal is niet versierd; de eenige feesttooi behalve de Amerikaansche vlag, uitgespreid achter het podium — reusachtig groot, brutaal hard van kleur — zijn lange banden van blauw en van oranjeachtig geel, bijna wit, geslingerd aan weerszijden van de vlag, en eindigende in tropheën van kleine Amerikaansche vlaggen. Dat blauw en geel zijn de promotiekleuren van dit jaar; ieder jaar heeft zijn eigen kleuren.

Meer dan die vlaggen treft den vreemdeling datgene waarop in Amerika niemand meer let: de waaiers. Ter plaatse waar in onze zalen de groote kroon hangt, meer warmte dan licht verspreidend, is daar een groote waaier aangebracht: een horizontaal gestelde windmolen, waarvan de wieken snel ronddraaien. Zulke waaiers — doch deze op standaarden — zijn ook op het podium geplaatst. Na een langer verblijf daar te lande treffen deze waaiers natuurlijk niet meer; men vindt ze overal: in hotels, in koffiehuizen, op kantoren.

Behalve deze sociale luchtverplaatsing, in de zaal ook veel gewaaier door dames. Dit is eveneens niets opvallends: in de zuidelijker landstreken waait zelfs in kerken de geheele verzamelde schare: mannen en vrouwen, en óók de geestelijkheid.

Daar klinkt plotseling op de piano een marsch , en door de middengang, welke tusschen de stoelen is vrijgelaten, beweegt zich naar het podium een lange rij jonkvrouwen — meer vrouw dan meisje — krachtige, volrijpe gestalten; geheel in 't wit, eenvoudig maar smaakvol; en ieder dragende — niet een bouquet — maar in den arm een volle schoof

Sluiten