is toegevoegd aan uw favorieten.

Nieuwe wereld

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De president der schoolcommissie leest de namen der geslaagde leerlingen voor. Deze staan op wanneer hun naam wordt afgelezen, om dan uit handen van een der jongere scholieren, die als ceremoniemeesters dienst doen, de voor hen bestemde rol te ontvangen.

Donderend applaus van de gaanderij als het de beurt is der beide primi — de jongen en het meisje van daarstraks; aardige hulde der kameraadjes, die telkens weerklinkt wanneer een geliefd makker of vriendin het getuigschrift ontvangt.

't Is tien uur, en niettegenstaande het vele gewaaier, drukkend warm in de zaal. Doch wij moeten nog het „Commencement address" hooren, blijkbaar de toespraak van een geestelijke. Wat lang, doch vol aardige opmerkingen. Hij wordt geacht de gepromoveerden toe te spreken, maar keert ter wille van het publiek hun den rug toe. „Ik hoop maar — zoo zegt hij — dat het gaan zal, zooals in mijn jeugd, toen mijn geweer meer effect had

achteruit dan naar voren.

God had best zelf onze bruggen en tempels kunnen bouwen — aldus vervolgt de spreker — maar hij wil dat de mensch zulks doe. Hij heeft hem het ruwe materiaal gegeven; aan den mensch dit te bewerken. Waar God den arbeid staakt, begint onze taak. „Where God leaves off men must begin." Vreest niet dat onze voorgangers ons niets te doen hebben overgelaten: de wereld is nog lang niet af: „we live in an incomplete world". En wanneer wij nagaan wat er nog zoo te doen valt, dan kunnen wij ons wel verzekerd houden, dat het einde der wereld nog lftiig niet daar is.

Toen sprekende over de neiging, welke ook in Amerika wordt waargenomen: om de kunst te stellen boven alles,