Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En een bankier achtte zich bevoorrecht, dat de brand zijn vvoningplek had opgeredderd: nu kon men spoediger den nieuwen bouw aanvangen. Want gelijk meestal, was op den storm een brand gevolgd: de windhoos deed zich om zes uur 's avonds gevoelen, en de omgevallen kachels en lampen staken dadelijk de houthoopen aan. Doch de plasregen welke neerviel nadat de cycloon voorbij was gegaan, en die alles drijfnat maakte, verhinderde de uitbreiding van deze nieuwe ramp.

Ook die plasregen behoort tot de eigenaardigheden van het verschijnsel, en is verklaarbaar uit de condensatie van den waterdamp in den cycloon-schoorsteen. Zie hier hoe een ooggetuige het geheele verschijnsel beschrijft: „Van uit de verte kwam een zwarte onweerswolk opzetten; dichterbij gekomen, zag men die rondwervelen zooals de staande molensteenen in een oliemolen. Toen stortte alles met donderend gekraak ineen. Daarna een doodsche stilte, welke wel twintig minuten duurde, en vervolgens hevige wind en regen."

Ik vermoed dat het twintigtal minuten tot zeer weinige zijn in te krimpen: wie weet niet bij ervaring, hoe bij heftige gemoedsbeweging één secunde eene eeuwigheid toeschijnt? Denkelijk wees die stilte na de vernietiging, het tijdstip aan waarop het centrum van den cycloon voorbijtrok — immers iets dergelijks neemt men waar op schepen, welke zich in het middelpunt van een tyfoon bevinden.

Natuurlijk vonden vele wonderbaarlijke reddingen plaats, en niet minder hartverscheurende tooneelen. De laatste worden u gespaard: waar de menschen niet meer zijn dan mieren in een mierenhoop, waarin met een stok wordt geroerd, kan men zich niets te gruwelijks voorstellen. Van de wonderbaarlijke reddingen daarentegen een paar

Sluiten