is toegevoegd aan uw favorieten.

Nieuwe wereld

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

<le tafel, mot do belangstelling van een kind de prentjes bekijkende welke ik haar wees, doch zonder veel te luisteren naai- hetgeen ik er hij vertelde — zooals mij toescheen. Toen, plotseling, zonder overgang

„la bij een kind — namen hare gedachten een anderen weg; en

mij sterk in de oogen ziende' en de lange magere hand leggende op het opengeslagen boek, vroeg ze: ben je werkelijk een roudventer? Kn hare oogen werden zoo groot, dat ze als puilden uit de holle kassen waarover het tanige vel strak gespannen was.

Ik tracht inteekenaren te verkrjjgen op dit tjjdsc.hrift. luidde mjjn antwoord.

Bon j|! hier geboren!'

Mijne ontkenning verschafte aan hare gedachten de gelegenheid tot uitweg, waar ze onwillekeurig naar zochten. Kn toen haastte zjj zich mij te vertellen dat zij op deze plek geboren was en getogen, en daar ongeveer tachtig jaren had geleefd. Toch had zjj niets van een babbelkous; wat zij zeide, was zakelijk en eenvoudig. Er was iets sympathieks in de wijze waarop zij — weenend zonder het zelf te bemerken — verhaalde van al de verliezen welke zij had geleden; hoe de een na den ander stierf en eindelijk van haar geheele geslacht enkel ,1e kleinzoon overbleef, met wieu zjj nu samen woonde. Doch zij liet geen enkele klacht hoeren, en bij het dragen van zooveel zedelijke smart, scheen haar de armoede onverschillig, waarmede zij blijkbaar haar heele leven had moeten kampen. Zij weende zaehtkens, met In t hoofd op tafel, toen ze met spreken gedaan had; en geen vertroosting kon ik baar bieden zóó weldadig, als haar het zelf-vertellen van baar leven was geweest. Kn toen ik zaehtkens opstond en wegsloop, was hare ademhaling diep en rustig, als die van een gesust kind.

Daarna vermande ik mij, en klopte over vele kilometers lengte bij elk huis aan, waar ik voorbij kwam. De ontvangst was zeldzaam eenvormig: Nooit kwam ik verder dan het verzoek om mijn tijdschrift te laten zien. Steeds was het antwoord ontkennend; somwijlen in beleefden vorm, maar nimmer aan duidelijkheid te wenschen overlatende. Eens bracht ik liet zelfs niet zoo ver: Ken dikke negerin zag mij van uit hare woning liet erf opkomen, en zich dwars voor de deur posteerende, riep zij niij over het grasveld toe: dat zij niets noodig had en ik door moest wandelen.

't Was nu bij twaalven, en ik was erg hongerig, liet vraagstuk: hoe een maaltijd te verdienen, was nu niet meer een onderwerp van belangrijke bespiegelingen, maar eischte dringend oplossing! Het verdrong alle

15