Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aan de tijden van voorheen. Laatst overgeblevene deihoofden van den machtigen stam der Pottawatomies — wiens vader nug heerschte over halt Indiana en Illinois, en zijn naam heeft gegeven aan de stad 1'okagon in Michigan — was de zeventigjarige Simoii 1'okagon, thans ergens in de buurt armzalig keuterboertje, de gast van hen, die eenmaal, zij het ouk vreedzaam, de jachtgronden zijner vaderen innamen. Of bet wel zoo geheel van harte zal geweest zijn dat hij de vereenigde gastheeren gelukwenschte met „een paradijs te hebben geschapen uit die ongerepte wildernis"? Ach, die wildernis was zijn paradijs; en plotseling breekt deze getuigenis door in zijne bede: 0111 toch de bosscben te sparen en niet meedoogenloos uit te roeien! En ook te sparen de graven van zijne stamgenooten; eerder die te nierken door eenig, zij het nog zoo eenvoudig teeken. En als laatste smeekmiddel herinnert li ij zijne hoorders aan den Grooten

Geest — die, hoopt hij, hen zal blijven zegenen

Het is den mensch goed dat hij sterfelijk is en dat hem een graf is beschoren; en deze zoo diep door de slagen van het noodlot getroffen indiaansche oude — die daar op het feestmaal stond als een trofee; als een knecht, binnen geroepen 0111 de gezondheid te drinken zijner meesters — brengt de woorden in herinnering welke Brahms tot zulk een aangrijpend motet verwerkte:

Warum is ilits Licht gegeben deiu Müliseligen,

und das Leben dein betrübten Herzen,

die des Todes warten und koiinnt nicht,

und grüben ihn wohl aus dein Verborgenen;

Die sich fast freuen und sind fröhlich,

das sie das (Jrab bekuiumeii;

Und dein Manne, dess' Weg verborgen ist,

und Gott vor ihui denselben bedecket?

Sluiten