Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het graf is gevuld — daarvan wordt een terp gemaakt, zoigvuldig met de schop platgeslagen in den vorm eener afgeknotte pvramide met rechthoekig grondvlak.

Dat gaat langzaam in zijn werk; met een soort doodgiaveisijdelheid wordt dit kunststuk tot volmaaktheid gebracht, en intusschen blijven de vrouwen altijd door jammerend daarbij staan. Van lieverlede — het duurde zoo lang! — is het gejammer wel wat zwakker geworden, maar het verkrijgt nieuwe kracht, als de vrouwen — nadat de bloemstukken op de terp zijn gelegd - weggevoerd worden naar de rijtuigen. Jammerend stijgen zij m de koetsen, en rijden weg, altijd jammerend — de glazen neergelaten, want het is zéér warm.

Dat jammeren werkte aanstekelijk: de geheele familie van de overledene weende, en velen der omstanders — zelis der mannelijke toeschouwers — pinkten een traan weg.

Later op een bank gezellig zittende kouten niet een doodgraver, deelde deze mij mede, dat er steeds gejammerd wordt, doch dat het ditmaal was „excessive". Mij deed het denken aan de gehuurde klaagvrouwen der Romeinsche begrafenissen, gelijk de geheele omgeving in herinnering bracht de Romeinsche gewoonte 0111 de gi af tomben te scharen langs den drukken toegangsweg tot stad.

Maar meer dan het hartverscheurend gejammer, te

hartverscheurend om niet tooneelmatig te schijnen

al ware het zulks misschien niet — trof mij, den vreemdeling, de zéér betamelijke houding van het publiek, zelfs van de kleine kinderen tijdens deze inderdaad pijnlijk lange ceremonie. Doch het werd reeds meer verklaard : de Amerikaan heeft zich voortreffelijk opgevoed.

Toen ben ik gegaan naar waar liet kleine kindje zou

23

Sluiten