Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gezonden onzen Heer Jezus Christus, die ons opwekt uit den dood.... En dan gaat hij voort, herinnerende aan de belofte der opstanding.

Daarna wordt het houten deksel neergelaten, terwijl zacht snikken komt uit het rijtuig; en als de houtwol gespreid is, wordt wederom de ruimte gevuld, die hier zoo gauw vol is, want zij was zóó klein, zóó ondiep. En ook daarboven wordt weer netjes een aardhoopje afgewerkt, en daarop de bloemkransen gelegd, kleine kransen der liefde. En terwijl het snikken — hoewel ingehouden — wederom wat luider wordt, vouwt nogmaals de geestelijke de handen, nu de bede uitsprekend dat ook wij, als wij eenmaal opgeroepen worden voor den Rechter, zoo onschuldig mogen zijn als dit kind.

Toen bukte zich eene vriendin over de bloementerp; zocht een kleine, hel gele, half ontloken roos uit, en reikte die zwijgend door het portier.

Langzaam verspreidden zich daarna de omstanders.

Is het verkeerd kinderen zulke begrafenissen te doen bijwonen? Niets is hier schrikwekkend, zelfs niet de geopende grafkuil: Geen donker hol, of muffe zwarte kille aarde. Daar in de diepte: een blanke open kist; de grond: rein warm bruin-geel gekleurd zand met witte kiezeltjes, waarmede liet prettig moet zijn om te spelen. En geen doffe slag op het witte deksel; en de terp niets dan bloemen. . . En rondom: vrienden en kennisjes, in Z011dagsche fleurige kleeding; de omgeving: mooi, zonnig; het tijdstip der ter aarde bestelling: het late namiddaguur, waarop wie moe gespeeld is, gaarne uitrust

Zóó is de dood even natuurlijk als het leven, leeft evenzeer.

Sluiten