Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zonder een zweem van spot de Amerikaan in den luierstoel op. Althans zeker niet zoo noodig als die van mijne landgenoote daar — en hierbij wees hij op een dametje dat voorbij kwam. 't Is een muziekonderwijzeres uit een onzer Westersche steden; elk jaar geeft zij zes maanden les en legt dan genoeg over om de tweede helft van 't jaar in Leipzig zelf verder te kunnen studeeren. Hare leerlingen zijn zoo met haar ingenomen, dat zij die zelfs door zulk een lange vacantie niet verliest.

Niet enkel op hare leerlingen scheen het dametje zulk een gunstigen indruk te maken, althans de tweede Amerikaan, die nog steeds vóór de stoelen stond, hervatte haastig zijne wandeling en was weldra met haar in druk gesprek gewikkeld.

De Hollander oogde het paar even na, vóór bescheid te geven op de eerste opmerking van zijn Amerikaanschen buurman. Want het is zoo moeielijk voor den bewoner van een klein land om aan dien van een grooter de volle waarheid te. zeggen. Hij staat tegenover hem eenigszins als de arme tegenover den rijke: die zegt ook bijna nooit precies de waarheid.

Neen — antwoordde hij eindelijk langzaam — allerminst was mijne reis overbodig: Oude waarheden vergeet men juist het gemakkelijkst; en die weer te vinden, is niet minder waard dan nieuwe te ontdekken. Het is mij gegaan als de zeevaarders der oudheid, die eerst terugdeinsden voor den tocht langs de onbekende kust: Hunne verhitte verbeelding had die met allerlei wangedrochten bevolkt; doch toen zij eenmaal moed hadden gevat en voet aan wal zetten, bleken die gedrochten heel gewone menschen — eerder zelfs iets kleiner dan zij zeiven. Nu, kleiner dan wij, zijt gijlieden zeker niet — haastte de spreker er aan toe te voegen ten einde een ontevre-

Sluiten