Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mooier — en dat ze mooi is, weten de jongere Amerikanen (die natuurlijk geen tijd meer hebben om Motlev te lezen) uit bet aardige boekje van Griffis 1 — en al hadden de Nederlanders niet enkel New-York gesticht, maar die stad tot haren tegenwoordigen bloei weten te brengen, dan nog is er geen enkele reden om te verwachten <lat de Amerikanen in iederen Nederlander, dien zij tegenkomen, een held en voorvader zullen vereeren! De levende houdt alleen rekening met het levende; en de Amerikanen trekken naar Nederland met niet veel meer piëteit dan naar „an old curiosity shop". Verlangen wij persoonlijke waardeering, dan moeten wij toonen niet enkel voorvaderen te hebben, maar zelf mannen te zijn en dat is van avond niet geschied. En nu werpe men niet tegen: „que de bruit pour une ommelette''! 't was maar een feestje; een te kleine gelegenheid om te doen zien wie wij zijn! Er komen (luizende kleine gelegenheden tegen één groote; te zamen leggen zij misschien nog meer gewicht in de schaal — daargelaten dat groote gelegenheden gewoonlijk komen op zeer ongeschikte tijden. Neen, wij moeten van de Amerikanen overnemen die vrijmoedigheid, welke onze bedeesdheid te licht aanziet voor vrijpostigheid, en die enkel een gevolg is van de noodzakelijkheid om daar zich zelf dooide wereld te slaan.

De Amerikanen zelf noemen dat „go", gang — viel een ander bejaard heer in, zich eveneens op de kajuitskap nederzettende. Althans zoo noemde het een bankier, niet wien ik toevallig dit onderwerp besprak. „In wie vooruit wil komen, moet gang zitten," zeide hij; en

1 „Bravo little Holland, and what slie taught us" door W. K. Griffis. Boston, New-York; Hitughton, Mil'rtin & Cj. Een boekje waaruit zelfs Nederlanders wat kunnen leer en.

Sluiten