Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te veel de luwte opgezocht en dientengevolge is ons schip op den droge vervallen. God geve dat het weder vlot konie! Doch daartoe moeten alle handen op t dek!

Uwe beschouwingen zijn somber, gelijk dit nog zooeven het uitspansel was — merkte de ingenieur op. — Maaide maan heeft, zooals de volksmond zegt, de wolken opgezogen en wij kunnen dus vóór het dek te verlaten ons

11

sterken door een blik op den horizon — dien horizon welken ons stoffelijk oog evenmin lang kan ontberen, als ons geestelijk oog een zicht op de toekomst.

Toen begaven de overgeblevenen zich vóór op het stormdek, waar onder de kommandobrug, naast de kapiteinshut, een onbelemmerd uitzicht wordt verkregen op zee. Een tijdlang overzagen allen zwijgend de vlakte, waarover de maan uitgoot een breeden, zilveren lichtstroom , breeder en breeder wordende naar den horizon toe, tot waar hij zich oploste in één groote schittering.

Zoo hebben velen gestaard — merkte er een op, de stilte verbrekende — en zullen er velen staren, eeuw in eeuw uit, zich afvragende: wat doen nu onze dierbaren? Want in de eenzaamheid van den nacht leven wij wederom met wat ver weg is in plaats ot in tijd . . .

Zullen er ook niet velen zijn, die nooit terugdenken; en eenmaal daarginder, voor goed uit het vaderland zijn heengegaan? — vroeg nogmaals de jongere van het gezelschap.

Beter zijne bestemming vinden elders, dan die niet vinden thuis! — luidde liet antwoord. — lk heb er velen zien ondergaan omdat zij niet pasten in een zoo eigenaardigen kring als de Nederlandsche maatschappij der negentiende eeuw was; doch die in andere, zij het ook ruwer omgeving geplaatst, een goed gebruik zouden

Sluiten