Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE PUNJAB. CALCUTTA.

belast zijn, is slechts mogelijk wanneer zij tot de grootste opofferingen bereid bevonden worden. Hiertoe is o m eene onbekrompen tegemoetkoming van staatswege noodig. Het wordt daarom in Britsch-Indië als een der eerste plichten van het Gouvernement beschouwd om de ambtenaren op ruime wijze te salarieeren. Hierbij komt nog de quaestie der verloven; de Engelschen beweren dat een verlof naar Europa om de vijfjaren, beschouwd moet worden a s een minimum. Zij oordeelen dat ambtenaren, die steunpilaren zijn van het gezag, niet alleen ruim voor hunne diensten moeten worden beloond, maar ook dat zij er zoo veel mogelijk toe moeten worden gebracht, om hunne taak met lust te vervullen. Daar het Gouvernement goed betaalt, kan het ook streng zijn in zijne eischen; het ziet er echter zijn eigen belang in, om voor zijne dienaren in ruimen zin zorg te dragen. Een verblijf van meer dan vijf achtereenvolgende jaren in tropische gewesten acht het voor Europeesche ambtenaren onraadzaam, en daarom noopt het hen, na afloop van zulk een termijn, een jaar verlof naar Europa te nemen. Hiermede heeft het tweeërlei doel op het oog: de gezondheid der personen i. q. te bevorderen en den nadeehgen invloed te neutraliseeren die een langdurig verblijf m warme streken op hen zoude kunnen uitoefenen, tenzij het afgebroken worde door een hernieuwd contact met eigen landgenooten, met een Europeesch klimaat en met Europeesche ideeën. Keert dan de ambtenaar, met frissche krachten toegerust, naar Indië terug, zoo komt zijne afwezigheid niet slechts aan hem zeiven, maar ook aan den Staat ten goede. Het opleggen der verplichting om meer dan vijf jaren achtereenvolgens in Indië te vertoeven, noemt men in Britsch-Indië een onoordeelkundig exploiteeren van zijn personeel. Ik hoorde zelfs beweren dat een termijn van vijf jaren te lang werd gevonden en dat binnenkort zoude worden getracht dezen termijn tot vier jaren te herleiden.

Sluiten