Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de bewoners van het binnenland. Zij leven in familiën en stammen, welke meest door oneenigheid gescheiden zijn. Op Nieuw-Guinea vindt men talrijke, zeer van elkander verschillende stammen van Papoea's, welke zich niet beschouwen als behoorende tot eenzelfde ras. Bij onmiddellijke naburen worden dikwijls de grootste afwijkingen in het uiterlijk voorkomen aangetroffen. De talen zijn eveneens verschillend. Zoo wijkt die van Sekar geheel af van het Fak-Faksch.

De soirée te Ati-Ati begon met een oorverdoovend gekrijsch van een tiental Papoea's, die zich zeiven begeleidden door te slaan op trommels en op houten bakken. Dit ging hoe langer hoe harder en duurde ongeveer drie kwartier. Nadat de barden hunne heldendichten hadden voorgedragen, stonden twee der aanwezigen op, om een krijgsdans met agressieve sprongen van een meter hoogte in te leiden. Onder het maken van afzichtelijke grimassen en het zwaaien van stokken, stoven zij op elkander in en weêr terug, om later meer regelmatig eenige figuren uit te voeren. Hierop volgden een paar Ceramsche krijgsdansen, waarin veel meer rhythmus en melodie waar te nemen viel.

Aan het einde van den genoegelijken avond besprak ik met den radja het plan om den volgenden ochtend het binnenland in te trekken. Ik moest hier echter van afzien, daar mijne begeleiders tegen het risico van den tocht opzagen, terwijl de jongere Papoea's die zich aanboden om mij te vergezellen, niet genoegzaam te vertrouwen waren. Nadat ik dus genoodzaakt was dit voornemen op te geven, deelde de radja mij met zekeren ophef uit naam der bemanning onzer prauw mede, dat zij mij overal zoude volgen, waarheen ik maar wilde, al was het naar Ceram, mits het per boot ging. Ik antwoordde dat ik zeer gevoelig was voor dit bewijs van gehechtheid, maar dat ik er mij toe zoude bepalen de lieden te verzoeken mij den volgenden dag terug te brengen naar Fak-Fak.

Sluiten