Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

rende beslissing daar: men meent dan allicht dat de stemming er nog wel beter op zal worden na de affaire; eigenaardig genoeg, was dit bij ons niet het geval.

Op den 7den Mei marcheerden wij naar Enrekang. Het pad werd steiler en de formatie der rotsmassa's werd nog

vreemder dan voor¬

heen. Zij brengt den indruk teweeg, dat de grond door eene aardbeving is omgewoeld en dat enkele bergen er door omvergeworpen zijn, of scheefzijn gaan staan. Soms leidt de weg door de bedding der rivieren, stroomopwaarts ; soms door i meter breede kloven met 10 è 15 meter hooge, loodrechte wanden, dan weêr over bergtoppen met heerlijke uitzichten, om eindelijk naar den kali af te

dalen. Veel wild was er niet. Eén jong zwijn was alles wat wij op dit gebied zagen.

Gaandeweg komt men dichter bij den hoogsten top van het landschap, den Bampapoean (1000 M. boven den kali) dien de heeren Sarasin ook noemen, en die van den éénen kant gezien op den Matterhorn gelijkt. Ik vergezelde Kiës, die met zijn trein tal van hindernissen te overwinnen had. Te vier uren kwamen wij aan voor den laatsten kali, de Kaloepini, tegenover het bivouak Enrekang. Deze rivier

Gezicht op den Bampapoean over de Doeri rivier.

Sluiten