is toegevoegd aan uw favorieten.

Klinische voordrachten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voorschijn roepen als dat van Chvostek. Om het U te doen zien omvat ik het bovenarmpje van het kind zoo dat mijn duim aan de buitenzijde van het armpje en de vier overige vingers in den sulcus bicipitalis internus worden geplaatst. Ik druk nu de onder die vingers gelegen vaten en zenuwen tegen het been krachtig aan. Weldra zult gij nu iets merkwaardigs aan de hand van dit armpje opmerken. Dat de extremiteit, waarvan de toevoerende slagader door mij dichtbedrukt wordt, haar kleur verliest en wit wordt, dat trekt natuurlijk niet Uwe bijzondere aandacht, 't spreekt van zelf. Maar ziet, daar wordt reeds de hand in het handgewricht gebogen, de vingers worden op ongewone wijze gestrekt en naderen meer en meer tot elkaar, terwijl zij in de metacarpo-phalangeaal-gewrichten worden gebogen. Nu heeft reeds de hand een zeer eigenaardige houding, eene die ons herinnert aan den vorm van de hand bij het schrijven. Beproel ik thans die houding van hand en vingers te veranderen, dan gelukt dat niet, zelfs niet als ik tamelijk wat kracht daarbij gebruik. Vingers en hand zijn stijf.

Men duidt dit verschijnsel aan met den naam van „Irousseau's phenoineen", naar den beroemden Franschen clinicus, die het ontdekte en het eerst beschreef. Trousseau vond het verschijnsel bij toeval. Toen hij namelijk eens hulp verleende bij het verrichten van een aderlating bij eene vrouw, die evenals het kind, dat ons thans bezighoudt, aan kramp-aanvallen leed, zag hij, dat dadelijk nadat de arm met den aderlaatband was omsnoerd, er in de hand van dezelfde zijde een eigenaardige kramp optrad. Hij dacht nu eerst, dat de veneuze stuwing de oorzaak daarvan was. Maar weldra zag hij, toen hij het verschijnsel nader bestudeerde, dat druk op de slagaders hetzelfde gevolg had, en eveneens druk op den plexus brachialis boven de clavicula of op den nervus medianus aan den arm. Verder zag hij het symptoom ook aan het been optreden, als hij op de arteria cruralis drukte, of wanneer hij een ligatuur om het dijbeen aanlegde, of ook indien hij eenvoudig niet de beide handen het been met kracht omknelde.