is toegevoegd aan uw favorieten.

Bijdrage tot de pharmacologie van het hart

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

toegepast, en trachtte nu in de eerste plaats deze methode ook bij het kunstmatig doorstroomde rana-hart toe te passen. Daartoe moest het hart dus zoogoed mogelijk in situ gehouden worden en de circulatie zooveel mogelijk volgens hetzelfde principe als bij het normale hart geregeld zijn.

Ik bracht daarom eene canule in de vena cava inf. en eene in de aorta, volgens het principe door Coats, Blasius, Rümke en Santesson aangegeven. De geheele behandeling is daarbij als volgt: Bij het proefdier worden hersenen en ruggemerg verwoest, de borstwand opengeknipt, sternum, sleutelbeenderen en voorste extremiteiten verwijderd; nu worden ook de buikingewanden en de galblaas weggenomen behalve de lever, en de kikvorsch in het lumbaal gedeelte doorgeknipt.

Bij het wegnemen der buikingewanden zakken de leverkwabben uit elkaar, zoodat de vena cava inf. tot aan hare splijting in de vena hepaticae blootkomt. Nu wordt het pericard wijd gespleten, de ventrikelpunt met de bij het suspendeeren gebruikte serre-fme gevat om het hart daaraan te kunnen oplichten, de rechter aorta-tak onderbonden en losse ligaturen gelegd om de linker aorta en om de vena cava ini., zoo laag mogelijk. Daarbij wordt of het frenulum cordis doorgeknipt, of, zoo het hart dubbel gesuspendeerd moet worden, in situ gelaten, en de vena cava buiten het pericard om geprepareerd.

Bij het leggen der ligaturen verdient het aanbeveling de draden eerst in physiologische zoutsolutie te dompelen, daar anders bij liet doortrekken van den drogen stroeven draad licht laesies van arterie- of venenwand kunnen ontstaan. Nu worden canules in vene en arterie gebracht, zoo laag resp. hoog mogelijk, zoodat de opening van de venencanule nog buiten of even in den sinus venosus ligt, die van de aortacanula nog buiten den bulbus aortae. Het is niet noodig de venae cavae superiores en de vena pulmonalis te onderbinden. Heeft men slechts zorg gedragen deze venen en den long-hilus niet te laedeeren, dan is geen bloeding te vreezen. Zells bij uren lang doorvoeren van bloed lekt het preparaat nergens.

Nu wordt het hart, zooveel mogelijk dus in zijne normale