is toegevoegd aan uw favorieten.

Onderzoekingen over tinamalgamen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

accumulator, R, en R2 rheostaten. Een stuk paraffine B niet 3 kwikbakjes stelt ons in staat of een der elementjes of het Weston-element met den galvanometer te verbinden. C is een wip.

De elementjes waarin de amalgamen werden onderzocht, hadden den bekenden H-vorm, met van onder aangesmolten kapillairen voor de platina-draden. De vulling der elementen geschiedde als volgt: 't Eene been werd met eene kurk gesloten, waardoor een buisje was gestoken om koolzuur in het elementje te leiden. Dan werd het in een oliebad verwarmd tot eenige graden boven 't beginstolpunt van het in te vullen amalgaam. Dit werd op de gewone manier onder koolzuur opgesmolten en door een tiltreerbuisje in het elementje overgeschonken, waarin 't dan afkoelde.

De keuze van den te gebruiken electrolyt heeft veel last veroorzaakt. Deze moet zyn een zout van het meest negatieve metaal, in casu het tin.

Door Cohen en van Eijk ') is bij hunne meting van de overgangstemperatuur van de grauwe tin modificatie een element opgebouwd volgens het schema:

grauw tin — 10 % pinkzout-oplossing — wit tin.

Hoewel dus hier tin op den bodem ligt en het stannichloride van 't pinkzout daardoor gereduceerd zou moeten worden, hebben zij bij hunne metingen geen polarisatie zien optreden. Ik heb eenige elementjes met dezen electrolyt onderzocht, waarbij evenwel zulke sterke onregelmatigheden optraden, dat van 't gebruik van pinkzout moest afgezien worden.

Cady 2) heeft ééne concentratiecel van tinamalgamen gemeten

') Zeitschr. f. physik. Chern. 30, 601. (1899).

') Journ. of phvs. Chem. 2, 551 (1898).

3