Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schampere wijze een verwijt maken. Doch ook overigens daarin had Huet gelijk — dringt de persoonlijkheid van den auteur niet zelden te zeer op den voorgrond: zoo b.v. in den klassiek-gevormden Walborch met zijn sympathie voor Horatius, in den vrijdenkers-afkeer van zoogenaamde „vromen", in den kunstenaar die zich tegenover de philologische critiek stelt (Inwijding). Soms schaadt die zich op den voorgrond dringende persoonlijkheid den roman; zoo b.v. waar wij een ouden Gelderschen heerenknecht dingen hooren zeggen, die slechts in den mond van den auteur passen (Inwijd. 15). In Amazone overschrijdt de gepopularizeerde esthetiek de maat o. a. in de uitweiding over de Amazonen, zooals de auteur zelf besefte. Over het geheel echter weet Vosmaer de aandacht zijner lezers te boeien. Zijn rustige verhaaltrant heeft zekere bescheidenheid waaraan geen distinctie ontbreekt; zijn stijl, gevormd in de school van Plato, doch die ook Multatuli's invloed had ondergaan (Vogels II, 69), weet zich te vlijen naar het eenvoudignatuurlijke als naar het hooge en heeft iets gemakkelijks, iets luchtigs en vlugs dat den lezer bekoort.

Zoo dacht ook het publiek erover: Amazone beleefde in 1900 reeds een zesden druk en werd vertaald in het Fransch, Engelsch en Duitsch; van Inwijding, hoewel niet voltooid, verscheen nog in 1909 een vierde druk.

Toen die laatste roman het licht zag, rustte Vosmaer reeds op het kleine kerkhof van Montreux, waar zoo menige Nederlandsche naam op de grafzerken staat. In Juni 1888 ziek geworden, was hij daarheen gereisd tot herstel zijner gezondheid, maar niet van daar gekeerd. Te vroeg ontvallen aan de „dierbaren" wien hij zijn Inwijding had opgedragen, is hij voor ons volk misschien niet te vroeg gestorven. Hij had het beste gegeven wat hij te geven had; is heengegaan terwijl zijn roem

Sluiten