Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

der klassieken stond, bij die literaire constellatie, zou inslaan, laat zich vermoeden. Bewonderaar van Schiller, Victor Hugo en Walter Scott, doet hij een poging om „de poëzie te huwen aan de historie of liever den historischen roman van Walter Scott in een dramatisch kleed" te steken. Zoo ontstond zijn Twee Tudors (1847), welks hoofdmotief bestaat in de ijverzucht tusschen Bloody Mary en Elisabeth. Dit drama staat niet ver van het melodrama, waaraan wij herinnerd worden ook door titels van bedrijven als: De Samenzweering en de Vlucht; Hoe is zijn naam? Verraad en List. Echter toonde de jonge auteur hier reeds zeker streven naar hoogheid en eenig talent waar hij het vrouwelijke in Bloody Mary: haar liefde voor Filips van Spanje, deed uitkomen. Titels als de bovenstaande waren wel geschikt om toeschouwers te lokken, die plachten wegteblijven, wanneer zij aan het plaatsbureau vernamen „dat er een kleed gelegd zou worden": een teeken dat het stuk in verzen en deftig zou zijn. Ook Van Lennep zat naar de vertooning te luisteren, soms „met een vreeselijk sarkastiesch lachjen het hoofd schuddend, maar meer dan eenmaal goedkeurend knikkend en Hendrik Harmen Klyn, die naast hem zat, een snuifjen doende nemen." Die houding van „den dramaturg, wiens woord een absolutistische macht over het Amsterdamsche tooneel had", zal Schimmel moed hebben gegeven, nog in hetzelfde jaar met een nieuw stuk: Joan Woutersz. bij den invloedrijken ouderen kunstbroeder aantekloppen.

Ditmaal gold het een nationale stof, een greep uit onze 16de eeuw: een jeugdig aanhanger van prins Willem I tegenover zijn vader, Spaansch edelman, hater van Nederland en Oranje; het geheel met een tint van helmers-achtig chauvinisme. Schimmel is ook in dit stuk, in verzen geschreven en met lyrische intermezzo's, bewust idealist: men behoeft, meent

Sluiten