Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eer een reeks van dramatische tafreelen dan één drama moet heeten? In allen gevalle, hij hield het stuk voorloopig in portefeuille en stond eerst in 1866 de vertooning toe. De critiek van den geleerden Dr. Kiehl, het oordeel van Potgieter die in 1850 een uitvoerige studie aan Schimmel's werk had gewijd en eigen streven naar zelfvolmaking bewaarden Schimmel voor die zelfvoldaanheid die de dood is voor alle ontwikkeling. In het volgend jaar (1852) zien wij hem met Schuld en Boete zijn krachten beproeven in een ander genre: het tooneelspel.

Dit stuk behoort tot het „larmoyante" drama, dat wij vroeger hebben leeren kennen (VI, 453 vlgg); dat blijkt reeds uit deze beknopte inhouds-opgaaf: een deugdzaam man ten onrechte verdacht; een schelmsche patroon die ontmaskerd wordt en zich voor den deugdzamen man moet vernederen. Gelijk verreweg de meeste dezer stukken is ook dit in proza geschreven. Er zijn wel eenige goede tooneelen in, b.v. die op het kanloor van den koopman Van den Burg; maar over het geheel is het toch zwak en breedsprakig. Schimmel had nu de beide wegen gevonden, die hij voortaan — zoowel in het drama als in den roman - zou blijven volgen. Beurtelings keert hij zich nu tot het historisch en tot het burgerlijk drama. Juffrouw Serklaas (1857), in vijf bedrijven, getrokken uit zijn roman van dien naam, en Het Kind van Staat (1859), dramatisch tafereel in drie afdeelingen, beide in proza, behooren tot de historische stukken.

Dan staakt hij eenige jaren zijn dramatische werkzaamheid (1859 - '68). Hij was „meer en meer overtuigd geworden van de steeds wijder geworden kloof tusschen het schouwburgpubliek (en hemzelven)" en gaat zich wijden vooral aan den historischen roman. Maar in 1868 keert hij met Struensee tot de geschiedenis en het tooneel terug; laat daarop Het Slot

Sluiten