Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nu scheen 't eens, of 't haer speet, Dat Jupiter dus wreet Endyraion dorst boeten 40 Met vaek; dan was 't weer: neen, Laet hier vry mankop groeien; Het slapen sterkt de leen.

Dat ik naer myn geval,

Nu eons een zoentje stal, 45 Wat was 'er aen bedreven ?

Maer zoo hy wakker wort!

'k Zal 't dubbel wedergeven; Wie doet hem dan te kort?

De zoete minnares 50 En wakkro jagtgodes

Verloor zich met verblyen In minsliefkozery.

Laet maegden ook eens vrycn; De yryery is vry.

55 In 't ende moet ze heen.

Zy liet haer lief alleen En voer, doch tracg, van d' aerde. Ik weet geen minnaers ziel, Die blydelyker paerde,

60 Daer 't scheiden harder viel.

D. OP DEN DOOT YAN MYN DOCHTERTJE.

Jakoba tradt met tegenzin Ter snode werelt in,

En heeft zich aen het endt geschreit,

In haer onnozelheit.

5 Zy was hier naeu verscheenen,

Of ging, wol graeg, weer heenen.

I)o moeder kuste 't lieve wicht Voor 't levenloos gezigt,

En riep het zieltje nogh terug;

10 Maer dat, te snel en vlug,

Was nu al opgevaren Bjj Godts verheugde schaeren.

Sluiten