Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nog enkele jaren sleepte hij zijn droevig bestaan voort, tot hij eindelijk in 1768 door vergif een einde maakte aan zijn rampzalig leven.

Van zjjn dichtwerken is zeer bekend zijn eerste groote gedicht: De lotgevallen van Friso koning der Gangariden,

een epos in twaalf boeken.

Friso, koning der Gangariden, ontvlucht de hoofdstad Gange en komt na lange omzwervingen, waarin hij o. a Alexander den Grooten ontmoet, in Rome, waar hij allerlei heldendaden verricht. Hij wil naar Egypte gaan, wordt echter door een storm overvallen , en komt na veel wederwaardigheden eindelijk in 't rijk der Alanen benoorden den Rijn. Om zijn heldhaftig gedrag wordt hij door de Alanen weldra tot koning uitgeroepen van hun land, waaraan hij zijn naam geeft.

Hoezeer Willem ook getracht had zijn gedicht in elkaar te zetten volgens de regelen der kunst, als welker grootmeesters hjj vooral Horatius, Aristoteles en Voltaire beschouwde, toch had het maar een matig succes. Zijn geringe bedrevenheid in 't Hollandsch — hij sprak bijna uitsluitend Fransch — was oorzaak van vele taal- en stijlfouten, waarover vooral zijn tijdgenooten hem hard vielen. Verder komen er zooveel uitweidingen in voor en zit er zoo weinig eenheid in, dat het als epos ook vrij wel mislukt is. Toch steekt het door zijn stoute vergelijkingen en oorspronkelijkheid gunstig af tegen het gerijmel van de meeste zijner tijdgenooten. Jammer, dat hij op dringeed verlangen van eenige „modekunstvrienden" er toe overging den tweeden druk te polijsten en te schaven, waardoor juist de schoonste gedeelten bedorven werden. Meer succes behaalde hij met een drietal lyrische gedichten, waarmee hij zjjn landgenooten wilde opwekken tot krachtiger optreden in den Oostenrijkschen Successieoorlog. Later mocht hij er zich op beroemen door zjjn pen 20.000 man onder de wapenen te hebben gebracht, al was 't dan voorloopig slechts tot verdediging der eigen grenzen.

Sluiten