Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Intusschon speelt en stoeit do jeugd En fladdert door het nat,

Dat schuimend met een groot gedruis In mond en oogen spat.

De jong'ling grypt een raeisjen op En draagt haar mede in zee.

Het meisje roept en wringt: — ver-

geefsch: Hij draagt haar mede in zee.

't Was eens een schoone zomerdag, En 't puikje van de jeugd

Ging naar het strand met spade en ploeg En voelde niets dan vreugd.

Het lieve Roosje wa» er by, En ieder jongeling

Vergat den ploeg — vergat den visch, Als ze aan zyn zyde ging.

Een jong'ling, die haar 't meest beviel, Bleef immer aan haar zy;

Hy zeide aan Roosje meenigmaal De zoetste kozery.

Nu drukt hy eens heur zagte hand, Daar hy een kuschje steelt

En met de lokjes om haar' hals, Heur bruine lokjes, speelt.

Het meisje wringt zich los en zegt: „Gij stoutert, daar gy zyt!

Plaag nu ook de and're meisjes wat! Gy plaagt ook my altyd!

Ai! gaa naar de and're meisjes heên! En laat my nu met vreê!"...

„Zoo gy my nu geen kuschje geeft — Dan draag ik u in zee!"

Zoo spreekt de jong'ling, en zy vlugt; Zij vlugt, al lagchend, heên.

Hy volgt haar na en slaat zyn' arm, Al lagchende, om haar heên.

Nu roept en schatert al de jeugd:

B Draag Roosje nu in zee!" Hy grypt haar ylings van den grond En loopt met haar in zee-

De sterke jong'ling kuscht den last,

Dien hy zoo greetig torscht, En klemt het allerliefste kind Nog vaster aan zyn borst.

Het meisje roept en bidt vergeefsch;

Hy gaat, al fladd'rend, voord: Het water spat en klotst en bruischt, Dat hy haar naauwlyks hoort.

In 't eind was hy zoo ver gegaan,

Dat ieder een aan 't strand Vol vreeze en schrik geduurig riep: „Genoeg! keer weer naar 't strand!"

Op eens, daar hy te rugge keert,

Staat hy vertwyffeld stil;

„ Help Roos je!''roept hy, „groote God!" En Roosje geeft een gil!

„Myn vrienden! helpt my! ach! ik zink

Hier in een draaikolk neer!" Het meisje grypt hem om den hals En zinkt met hem ter neêr!

Zy zinkt en draait voor 't laatst heur

hoofd

Stilzwygend naar het strand — Doch was in 'l eigen oogenblik Verzwolgen in het zand!

Daar stondt de jeugd gelyk versteond;

Geen mensch, die zugtte of sprak, Tot eind'lyk uit een's ieder's oog Een stroom van traanen brak.

„Myn God! is 't waar ? is Roosje dood ?

Ligt Roosje daar in zee?"

Zoo gilt en klaag een ieder een; De duinen gillen gillen meê!

Sluiten