Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Gemergen scheper!"

„Zoo Anneke. . . goa'j gres snij en. . .?"

„Nee scheper, kruuzemunt !"

„Kruuzemunt. . .? Zoo! — Goeie mergen!"

„Goeje mergen scheper. .

Ja, Anneke gaat kruizemunt snijden. Dat was een heerlijke inval geweest: kruizemunt was goed veur de krampen ien 't lief. Bij 't veerhuus bezijen den hoogen Riendiek doar sting kruuzemunt,'en heeleboel; nooit wier ze afgeplukt. . . „en" — had ze heel zachtjes in grootmoeders oor gefluisterd: „as we dan 'en heele zooi bij mekoar hebben grootje, dan zuwwe ze dreugen op de vuurploat, en oan den dokter verkoopen; en veur de centen 'en tabaksdeus veur voader koopen as ie joarig is, en — moar dat zei ze niet: 'en neië snufdeus veur grootje d'r bij."

't Is een belommerd gedeelte van den hoogen Rijndijk nabij het veerhuis. Aan weerszijden van den dijk staan, ongeveer ter halverwegen van de glooiing, flinke appelboomen — vol pardiezen en rabouwkes, moar, riep zin de appels nog bij lange noa niet. — Even beneden de appelboomen aan de buitenzjjde van den dijk is een rasterwerk, waarachter de vette ossen in de heerlijke uiterwaarden grazen tot op den oever van den frisschen Kijn; en evenzoo bevindt zich ter halverwegen van de dijkglooiing aan de binnen- of Betuwzjjde, een rasterwerk ter verbinding van een op onregelmatigen afstand gescheurde doornenhaag, welke haag met rasterwerk de hoeve van boer Vledder — aan de dijkzijde — bepaalt.

En hier is het dat Anneke den zak van den schouder glijden en haar oogen met blijdschap over de kruizemuntpollen wijden laat. De pollen zien d'r hoast als pollen brandnêtels uut, moar ze hebben kleinere donkerder bloadjes en — prikken, dat doen ze niet.

Wacht — grootjes kniepmeske uut den zak gehoald, opengedoan, nou oan 't snijen.

't Geet langzoam, moar 't geet toch.

„Zoo druk oan't wark Anneke?" roept Truitje van 't veerhuis die met de glimmende koperen roomkan op den rug en een emmer aan den arm, in de hoogte op den dijk voorbijgaat.

„Toa Truitje, en 't is werm, zelfs hier in de schaduw van den appelboom," roept het kleintje weerom.

„Wi'j 'n munje vol room Anneke . . .

„Nou! asteblief," zegt Anneke. Ze steekt haar mes in den grond, klimt de glooiing op, en als zij boven is gekomen dan bukt zich Truitje; en — Anneke mag het holle deksel uut de koperen kan trekken, en uut den emmer volscheppen, en dan lêgdrinken, heelemoal lêg. Jong zoo lekker! — „Dank oe vrindelik Truitje!" zegt Anneke, en de blanke room die nog om 't munje glimt, striekt ze weg met den rug van 't kleine henje.

Sluiten