Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wijzen, hoe dit geschiedt. Wanneer men dus wil, kan men op iedere post gemakkelijk zichzelf in staat stellen om

Widalsche reacties te doen.

Wij doen hier de reactie met levende typhusbacillen langs mikroskopischen weg, omdat zij sneller resultaat geeft dan de makroskopische proef en omdat men er minder serum voor noodig heeft, terwijl zij bovendien gevoeliger is.

Wat hebben wij nu aan de reactie van Widal? In het algemeen heerschen daarover bij vele medici practici hier ie lande verkeerde begrippen. Men stuurt serum voor deze proef en verlangt dan als antwoord, of de patiënt typhus heeft ja dan neen. Dit is echter een verkeerde stelling der vraag. Een positieve reactie van Widal is toch volstrekt niet een pathognosticum, maar alleen een verschijnsel der ziekte, dat des te meer waard is, naar mate de reactie sterker is. Het is echter altijd verkeerd op de proef van Widal alleen de diagnose te willen stellen; men moet daarbij ook wel degelijk en in belangrijke mate rekening houden met de andere verschijnselen. Vinden wij bijv. bij een patiënt met klinisch vrij typische verschijnselen van typhus de mikroskopische Widalsche reactie in zoo sterke mate positief, dat in 2 uur tijds de bacteriën in een verdunning van 1 op 500 totaal zijn geagglutineerd, dan kunnen wij in zulk een geval veilig de diagnose met zekerheid te stellen, maar hebben wij een ander geval, waarbij de klinische verschijnselen dezelfde zijn en waarbij de agglutinatie alleen totaal is bij een verdunning van 1 op 50, dan is de beteekenis van deze reactie lang niet zoo groot en zal men zich lang niet zoo pertinent kunnen uitspreken; en wanneer dezelfde verdunning wordt gevonden bij een patiënt, die zeer weinig typhusverschijnselen vertoont, dan mogen wij er eigenlijk niets uit afleiden. Hoe groot dus ook de waarde van deze reactie voor de praktijk is, men mag er niet meer beteekenis aan toekennen, dan haar feitelijk toekomt. Wij zullen vrij zeker meermalen in de

Sluiten