Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voor het scherp doen uitkomen van het verschil van deze twee soorten van amoebe is van veel belang, nog even de wijze van voortplanting na te gaan. De entamoeba coli vermeerdert zich langs vegetatieven weg op twee wijzen, nl. door gewone deeling, waarbij de amoebe in twee gelijke deelen uiteenvalt, die ieder een nieuwe amoebe vormen, en 2° door schizogonie, waarbij iedere amoebe zich in acht jonge individuen verdeelt. Bovendien bestaat echter een autogamie met opvolgende sporogonie, die echter niet plaats heeft in den darm, waarin de parasiet tot ontwikkeling kwam, maar die wordt ingeleid, nadat de faeces, die de amoeben bevatten, zijn geloosd. Dan gaat het grootste gedeelte der amoeben te gronde, maar een gedeelte kapselt zich in en vormt daardoor „Dauercysten", die geruimen tijd buiten het lichaam van den mensch kunnen leven en die zich eerst verder ontwikkelen, wanneer zij weer in den darm van een mensch zijn aangekomen. De veranderingen, die het inwendige van die cysten ondergaat, met naine die van de kern, zijn uiterst gecompliceerd en wij zullen die dan ook met stilzwijgen voorbij gaan. Wie zich daarvoor interesseert, kan ze gemakkelijk in de publicatie van Schaudinn nazien. Wij deelen alleen hier mede, dat wanneer zulke Dauercysten weer in een menschendarm aankomen, zij zich in acht jonge amoeben verdeelen.

De vermeerdering der entamoeba histolytica is een heel andere. Men neemt daarbij in de eerste plaats gewone deeling waar, evenals bij de entamoeba coli; verder ziet men knopvorming, waarbij dus kleine gedeelten worden afgesplitst, die weer uitgroeien tot jonge individuen. Schizogonie, zooals' die bij entamoeba coli wordt waargenomen, komt bij de entamoeba histolytica niet voor. Daarentegen vormt deze laatste echte sporen. Na zeer belangrijke veranderingen in de kern vormen zich aan de oppervlakte verhevenheden, die zich weldra als kleine bolletjes van 3 tot 7 .« doorsnee afscheiden. Zij zijn aanvankelijk doorschijnend, maar om-

Sluiten