Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

optrad, het geraden de betrekkingen met andere mogendheden te ^ersterken; het bewoog Victor Emmanuel tot een bezoek aan keizer 1 rans Jozef in September 1873, bij gelegenheid der opening van de tentoonstelling te Weenen, en tot een visite te Berlijn; zij werden beantwoord in 1875, echter niet te Rome, waar de katholieke keizer van Oostenrijk niet kon en wilde verschijnen als gast van den overweldiger, maar te Venetië door Frans Jozef, te Milaan door Wilhelm. Aldus scheen een toenadering tot de Oostenrijksch-Hongaarsche monarchie en eene vernieuwing van vroegere vriendschapsbanden met de Hohenzollein in voorbereiding. Doch kort daarna, in Maart. 187 li, kwam het kabinet Minghetti ten val: op een ontwerp tot aankoop der spoorwegen voor den staat leed het onverwacht een neerlaag* doordat een aantal ontevreden partijgenooten zich bij de linkerzijde voegde. En wat waarschijnlijk nog minder verwacht was, deze neerlaag en het aftreden van het rechtsche ministerie hadden tengevolge, dat de reclitsche partij hare macht ten eenenmale inboette.

i De Koning wendde zich tot de linkerzijde en gaf aan Deprelis de opdracht tot het vormen van een nieuw kabinet, dat spoedig tot stand kwam. Dit haastte zich nu het parlement te ontbinden en, volgens Italiaansche gewoonte, een geweldigen druk uit te oefenen op de kiezers ten gunste van zijne aanhangers. De uitkomst was verpletterend voor de conservatieven: zij bezetten in de nieuw gekozen Kamer nauwelijks 90 zetels, de ministerieele candidaten hadden er omstreeks 400 gewonnen» een klein groepje van een twintigtal republikeinen legde bij zulke verhoudingen niet het minste gewicht in de schaal. Natuurlijk was zulk een uitslag niet louter aan de verkiezingspraktijken der regeering toe te schrijven: ook was in het spel de allengs aangegroeide ontevredenheid over het beleid der rechtsche ministeries, die weliswaar het evenwicht van de begrooting hadden hersteld maar niet tegelijkertijd eene vermindering der zware belastingen vooral de drukkende meelbelasting was fel gehaat hadden vermocht tot stand te brengen en wier voorzichtige politiek den Italianen, sinds jaren gewoon aau de prikkeling van spannende gebeurtenissen, begon te verdrieten. Van haar kant had de nieuwe regeering uit de linkerzijde het niet aan lokkende beloften van ingrijpende hervormingen laten ontbreken, welker inlossing echter lang genoeg op zich liet wachten, nadat eenmaal de linkerzijde in zoo ruime mate meester van liet tenein was geworden. Weliswaar nam het parlement al zeer spoedig het beginsel van leerplicht en kosteloos lager-oiiderwijs aan wat echter nog

De linkerzijde

aan de regeering.

Sluiten