Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bij Francesco Crispi. Juist die laatste eigenschappen hadden er waarschijnlijk wel toe bijgedragen, dat hij buiten het ministerie was gehouden en zich had moeten vergenoegen met het voorzitterschap der Kamer. Niettemin oefende hij op de regeering een sterken invloed, en het was aan hem dat Depretis, in overleg met den Koning, in 1S77 een belangrijke politieke zending opdroeg. Het gevallen ministerie der rechterzijde was doende geweest om, met het oog op de gezindheid der Fransclie regeering, toenadering te zoeken tot Oostenrijk en het Duitsche Rijk. Ook Crispi en Depretis wenschten een steun te vinden, en zij gingen zelfs veel verder: zij verlangden een alliantie, en met den Koning, die vurig begeerde, na den tegenspoed der Italiaansche wapenen van 1866, zijn leger nog eenmaal vóór zijn dood ter overwinning te voeren, zagen zij de mogelijkheid van een oorlog rustig onder de oogen. Doch zij wenschten die alliantie niet alleen tegen Frankrijk, waar overigens de gebeurtenissen van 1877 (deel II p. 573) wel geschikt waren om hunne bezorgdheid te vergrooten, maar bovendien tegen Oostenrijk-Hongarije, dat, naar men vermoedde, van den RussisehTurkschen oorlog wilde gebruik maken om zich in het bezit te stellen van Bosnië en Herzegowina. Zulk eene uitbreiding in het Balkanschiereiland wenschten onze Italiaansche staatslieden zoo mogelijk te verhinderen, of het mocht zijn — en dit was eigenlijk hun bedoeling — dat Oostenrijk hiervoor een verbetering der noordoostelijke grenzen aan Italië wilde toestaan. Doch om aan de verwezenlijking van zulke plannen te kunnen denken, om dus bij de regeling der aangelegenheden van het Balkanschiereiland een krachtig woord te kunnen meespreken, had Italië aan eigen macht niet genoeg; er was een sterke bondgenoot noodig en hiervoor hadden de Koning, Depretis en Crispi het Duitsche Rijk uitverkoren. Onder het voorwendsel van een onderhandeling van anderen aard ondernam Crispi in 1877 een reis naar Parijs, Berlijn, Londen en Pesth, om in het algemeen het politiek terrein te verkennen maar daarenboven om aan Bismarck het voorstel te doen der gewenschte alliantie. In de gesprekken echter, die hij eerst te Gastein, waar de groote kanselier tijdelijk verblijf hield, later te Berlijn met hem voerde, moest Crispi zich spoedig overtuigen, dat Bismarck op nauwe vriendschap met de Habsburgsche monarchie gezet was en dat van een verbond tegen die monarchie geen sprake kon zijn, evenmin als van Duitsehen steun aan Italië om de vermeestering van Bosnië en Herzegowina door Oostenrijk-Hongarije te beletten of

Sluiten