Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

liet in zijne hand den terugkeer tot normale toestanden onmogelijk te maken, en daar hij hier formeel in zijn recht was, konden en wilden de andere mogendheden in dit opzicht de Bulgaren niet helpen; vruchteloos zonden deze een gezantschap naar de verschillende hoofdsteden om de aanwijzing van een vorst te vragen. Ten slotte, toen zij zoo gelukkig waren iemand te vinden, die bereid was ook zonder toestemming van Europa eene keuze aan te nemen, hakten zij zelve den knoop door; het voorloopig bewind riep de Sobranja bijeen, en deze koos den 7en Juli De keuze van 1887 Ferdinand van Saksen-Coburg, een zes en twintigjarig officier in va^saksenOostemïjkschen dienst, die na korte aarzeling de keuze aanvaardde en Coburg. toen onmiddellijk naar Sofia snelde. En weer moest Eusland het zich laten welgevallen. Want wel spraken de groote mogendheden eenstemmig hare afkeuring uit over deze schending van het veelgeschonden Berlijnsche verdrag, maar Engeland, Oostenrijk en Italië verzetten zich ook nu tegen voorstellen tot interventie, en tegen hun wil tot geweld zijne toevlucht te nemen kon de Russische regeering niet wagen, omdat zij elders geen voldoenden steun vond. Erkend werd Ferdinand niet,

maar Bulgarije had niettemin een geregeld bestuur, het werd met rust gelaten en kon naar de vestiging van geordende toestanden en naar ontwikkeling van het land streven.

In den ganschen loop dezer Balkanverwikkelingen trad, althans voor Gevolgen der zoover er naar buiten van bleek, de politiek van het Duitsche Kijk ^ikkeHngen niet op den voorgrond, en zijne toenmalige belangen in die streken voor de intergaven daartoe ook geene aanleiding. Doch er zaten ook belangrijke "houdingen.1" problemen van algemeen politieken aard aan vast, die Bismarck van zeer groot gewicht achtte. Den llen Januari 1887 zei hij in den Rijksdag:

„Bulgarije en de persoon die er regeeren zal zijn mij volmaakt onverschillig, en nooit zullen wij om deze kwestie onze goede verhouding verstoren met Rusland, welks vriendschap voor ons van meer belang is dan die van Bulgarije. Onze plicht is den vrede tusschen Rusland en Oostenrijk te bewaren; die taak is moeilijk wegens hunne uiteenloopende belangen en omdat ik gevaar loop in Oostenrijk als een Rus,

in Rusland als een Oostenrijker beschouwd te worden. Maar wij zullen ons best blijven doen in het belang van den vrede". Zoo greep het Bulgaarsche vraagstuk in de internationale verhoudingen in; liet plaatste twee leden van den driebond, Oostenrijk en Italië, scherp tegenover Rusland, het maakte bovendien de voortduring der verstandhouding, die in 1884 te Skiernewicze tusschen de drie Keizers was bereikt, onmogelijk.

Sluiten