Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Alexander II reeds levendig gevoeld en was de vaste overtuiging van zijn opvolger. Maar thans droeg tot eene toenadering vooral machtig bij, dat, op het tijdstip waarop de Russische regeering voor den aanleg van spoorwegen en de oeconomische ontwikkeling van het rijk veel geld behoefde en te Berlijn voor het opnemen van leeningen verschillende moeilijkheden werden gemaakt, Fransche financiers onder krachtige medewerking der regeering de plaatsing van Russische leeningen op de Fransche geldmarkt ter hand namen. In December 1888, na heel wat onderhandeling, werd te Parijs eene leening van 500 millioen frs. geëmitteerd en gemakkelijk volteekend. Reeds in 1889 volgden twee nieuwe leeningen, eene van 700 en eene van 1200 millioen frs., in 1890 drie tot een gezamenlijk bedrag van 701 millioen, in 1891 twee te zamen 720 millioen beloopende. Zoo werd — ook in de volgende jaren kwamen nog zeer aanzienlijke leeningen tot stand — een sterke financieele band geknoopt, die staatkundige verbindingen vergemakkelijkte. De gunstige stemming te Petersburg werd onderwijl nog bevorderd door kleine liefdediensten, zooals, in 1890, het gevangennemen van een aantal nihilisten, die te Parijs de moordtuigen gereed maakten voor een aanslag op de keizerlijke familie. De Laboulaye, de Fransche gezant te Petersburg, was met takt werkzaam om de entente aan te kweeken, en eindelijk gaven in Juli 1891 het bezoek van een Fransch eskader te Cronstadt en de geestdriftige ontvangst, die er aan ten deel viel, aan Europa eene onmiskenbare aanwijzing van de uitnemende verstandhouding tusschen Frankrijk en Rusland. Die entente — want meer was zij op het oogenblik nog niet — heeft spoedig daarna tot militaire overeenkomsten geleid, die echter, naar het schijnt, eerst tijdens het bezoek van Nico laas II aan Parijs in 1896 den definitieven vorm van een verdedigend verbond met nauwkeurige afspraken hebbengekregen, waarop voortaan de wederzijdsche verplichtingen in Europa hebben berust. Doch niettemin bestond de overeenstemming der beide mogendheden van 1891 af voor het oog van Europa, en dit had voor de Europeesche staatkundige verhoudingen zijn groote beteekenis. Evenals de driebond was ook de verbinding van Frankrijk en Rusland van zuiver verdedigenden aard, niemand had er een aanval van te vreezen, en in zooverre bleef alles zooals het was geweest. Maar Frankrijk en Rusland beiden traden uit hun isolement, wat bovenal voor Frankrijk de opheffing van een langen druk beteekende; de entente gaf aan Frankrijk gerustheid, verhoogde haar zelfvertrouwen, stelde perken aan

Sluiten