Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

onder het Italiaansche volk zich veel sympathie voor de Egyptische nationalisten openbaarde. Hoe dit zij, de Italiaansche regeering had samenwerking geweigerd, en Engeland bleef alleen over. Weliswaar legde de Porte thans bereidwilligheid aan den dag om een aantal troepen bij het Engelsche corps te voegen, doch aan de zuiverheid harer bedoelingen bestond bij de Engelschen groote twijfel, en terwijl de onderhandelingen nog voortduurden, had generaal Wolseley reeds een einde gemaakt aan Arabi's macht.

Arabi had met zijne troepen zich in de linies van Kafr-Doear ver- Neerlaag der schanst, in de verwachting dat de Engelschen bij Aboukir zouden landen, doch Wolseley had een ander plan: ondanks de klachten en protesten van De Lesseps, die vreesde dat Arabi hierdoor misschien tot vernieling der kanaal werken zou gedreven worden, ontscheepte hij 20 Augustus zijne krijgsmacht bij Port Saïd en marcheerde van daar naar de Delta. Den 13en September viel hij Arabi aan, die bij Tel-elKebir stelling genomen had met een bijna dubbel zoo sterk leger, dat echter in kwaliteit vele malen bij zijn tegenstander achterstond. Een slag kon het niet heeten; binnen een half uur waren de Egyptische troepen uit hunne verschansingen verdreven en stoven zij, met achterlating van al hun geschut en onder het wegwerpen hunner wapenen,

naar alle kanten uiteen. Verder verzet werd niet beproefd, overal legden de Egyptische troepen de wapens neer, en den 19en September verklaarde een decreet van den Khedive het Egyptische leger voor ontbonden.

Zoo was dan de „anarchie" gestuit, de Engelsche wapenen hadden Verwijdering de orde hersteld. Maar wat thans? De gansche bemoeienis der Euro- Engeland^ peesche mogendheden met de Egyptische zaken had haar oorsprong ge- Frankrijk, vonden in de belangen der schuldeischers van Egypte; de regeling,

getroffen na den val van Ismaïl, was door de nationalisten bedreigd,

dit gevaar was thans afgewend. Zou nu tot het Engelsch-Fransche condominium worden teruggekeerd? De Franschen vleiden er zich werkelijk mee, doch de Britsche regeering, krachtig aangedreven ook door de openbare meening in Engeland, weigerde dit; in den aanvang van fcebruari 1883 werd sir Auckland Colvin tot financieel raadsman der Egyptische regeering benoemd, tot bittere boosheid der Franschen, die anderen hadden laten handelen en zelf werkeloos gebleven waren maar niettemin waanden, thans dezelfde aanspraken als vroeger te kunnen doen gelden. De Engelsche regeering bood hun nog het voorzitterschap

Sluiten