Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

meest oostelijke punt van Kaiser Wilhelm-Land naar de Salomo-eilanden, waartusschen zij doorgaat, dan noordoostelijk naar de Marshall-eilanden en van daar noordwaarts; Engeland beloofde van alle aanspraken ten westen en ten noorden dier lijn af te zien, het Duitsche Eijk deed dezelfde toezegging voor hetgeen daarvan ten oosten of ten zuiden ligt. e Samoa-eilanden en de Tonga-groep bleven hiervan echter uitgesloten.

Het Duitsche Rijk had onderwijl reeds in October 1885 bezit genomen van de Marshall-eilanden en ook van de Carolinen; maar hier s uitte het op een beslist protest van Spanje, dat zich op oude rechten eriep. Bismarck, die het hierover niet tot een conflict wilde laten komen en toenmaals gaarne aan Leo XIII en de katholieken een vriendelijkheid wilde bewijzen, liet, in overeenstemming met de Spaansche regeering, de beslissing van het geschil over aan de scheidsrechterlijke r>« t -v, u,t*Praak van den Paus; en deze viel uit ten gunste van Spanje. de Samoa-€r EngelscIl-Duitsche overeenkomst waren de Samoa- en de Ton-

eiiauden. ga-eilanden uitgesloten om goede redenen. Op de laatst genoemde groep s on en Engelsche en Duitsche belangen tegenover elkaar en van Duitsche zijde wilde men er Engeland niet de vrije hand laten; en op de Samoa-eilanden deed zich hetzelfde geval voor maar de verhouding was hier ingewikkelder, omdat als derde indringer zich de Vereenigde Staten lieten gelden. De onderlinge naijver der drie naties en de gedurige onderlinge strijd der inboorlingen schiep in en bij de hoofdstad pia, op het eiland Oepoloe, toestanden, die voor de belangen van alle partijen bedenkelijk waren. Om hierin te voorzien brachten de consuls der drie mogendheden in 1879 te weeg, dat het gansche district van ia, WMr de blanken hunne plantages hadden, neutraal werd verklaard en gesteld onder het bestuur dier consuls zelve, voor een termijn van 4 jaar In 1883 werd die regeling voor onbepaalden tijd verlengd maar hoewel zij aanvankelijk bevredigend had gewerkt, kon zij toch nieuwe wrijving niet voorkomen, toen het optreden der Duitschers elders en de houding van den Duitschen consul te Apia den argwaan gegrond of met gegrond, dit is thans kwalijk uit te maken — wekten at hij met plannen van annexatie omging. De consul der Vereenigde' btaten, begeer.g om dit opzet te verijdelen, kondigde in April 1886 iet protectoraat der Vereenigde Staten over de Samoa-groep af, maar werd onmiddellijk door zijne regeering gedesavoueerd. Blijven kon echter de toestand zoo met; de drie mogendheden riepen hunne consuls terug en zonden commissarissen om een onderzoek in te stellen en eene

Sluiten