Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

streven der Unie om haar invloed buiten de grenzen uit te breiden en De eerste zich, met uitsluiting van Europa, oeconomische voordeelen te ver- Pkaan™he zekeren. In Mei 1888 werd de president der Vereenigde Staten door conferentie, het Congres gemachtigd, de regeeringen der verschillende landen van gansch Amerika uit te noodigen tot eene conferentie, die in 1889 te Washington zou gehouden worden en ook gehouden is, met het doel om van gedachten te wisselen over gemeenschappelijke belangen;

en onder de punten van bespreking kwamen o. a. voor: maatregelen ten behoeve van de vorming eener Amerikaansche tol unie, ter aanneming van een uniform stelsel van maten en gewichten, en van een gemeenschappelijke zilveren munt. Onmiddellijke uitkomsten van beteekenis heeft deze eerste pau-Amerikaansche conferentie niet opgeleverd, doch hare bijeenroeping door de Vereenigde Staten was een bewijs te meer,

dat zij bedacht waren op middelen om den oeconomischen strijd tegen Europa met alle kracht te voeren en dat zij alvast het gansche Amerikaansche werelddeel onder hun invloed trachtten te brengen. Een geweldig mededinger maakte zich gereed om deel te nemen aan de worsteling om wereldmacht en wereldhandel.

In een twaalftal jaren, sinds het Congres van Berlijn verloopen,

hadden de verhoudingen op staatkundig en oeconomisch gebied merkwaardige veranderingen ondergaan. Op het kleine tooneel van het oude werelddeel had Bismarck een geweldig Midden-Europeesch verbond tot stand gebracht, dat verdediging der bondgenooten beoogde tegen mogelijke aanvallen van twee kanten, eenerzijds van Rusland, anderzijds van Frankrijk. Niettemin was zijn beleid er in geslaagd, nog geruimen tijd de toenadering dier twee mogendheden tegen te houden; op den duur echter werd, naar aanleiding der gebeurtenissen in het Balkanschiereiland, de spanning tusschen Oostenrijk-Hongarije en Ilusland zoo sterk, dat het voor de Duitsche politiek bijna niet mogelijk was, het nauwe bondgenootschap met Weenen te handhaven en tegelijk de aansluiting van het Petersburgsche hof bij Frankrijk te verhinderen. Na Bismarck's ontslag gaf de Duitsche regeering zelfs het streven hiernaar op, en weldra kwam nu de entente tot stand tusschen Frankrijk en Rusland. Hiermee komt een einde aan de hegemonie der Triple Alliantie en van het Duitsche Rijk; er ontstaat een soort evenwicht van twee groepen, tot de tanden gewapend maar beide gevormd op louter verdedigenden grondslag.

Sluiten