Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wezen om de echtheid dier brieven te onderzoeken. Hoewel de regeering dit weigerde, stelde zij toch voor, een commissie van drie rechters te benoemen, die zou worden belast met een onderzoek naar al de beschuldigingen, welke tegen de Iersche leden van het Parlement door de Times-artikels waren ingebracht. Het voorstel werd aangenomen, en van September 1888 tot einde November 1889 duurde het, eer de rechters hun taak hadden ten einde gebracht. Hoewel de uitkomst van hun onderzoek bevestigde, dat verschillende Iersche leiders terecht door de Times waren beschuldigd van samenspanning en vreesaanjaging, was zij voor Parnell alleszins bevredigend: niet alleen bleek, dat hij niet de hand had gehad in het veldtochtsplan der League, maar bovendien, dat al die zoogenaamde brieven van Parnell valsch waren, het maaksel van een zekeren Pigott, een Iersch journalist, die ze aan de Times als echt geleverd had. In de openbare meening, die met buitengewone belangstelling het gansche verloop der zaak had gevolgd, deed deze geschiedenis geen goed aan de regeering, in wier Iersche dwangpolitiek het land toch al niet veel vertrouwen had.

Het echtschei-

Des te levendiger werd de hoop van de Gladstonianen om bij de

dingsproees. eerstvolgende verkiezingen, die in 1892 zouden moeten worden geDe liberalen , , , ....

weigeren houden, een uitspraak te hunnen gunste te verkrijgen; de oude maar

samenwerking onvermoeide en strijdvaardige Gladstone zelf was gedurig bezig met met Parnell. . ttt.ii-,. ...

Scheuring ontwerpen voor een nieuwe Home Eule bul, waarover hij ook te rade

de leren o111" me^ Parnell> dien hij in zijne woning te Hawarden als gast ont-

Pameii's ving. In October 1890 ondernam de grijsaard met jeugdig vuur en

dood. onverzwakte welsprekendheid een veldtocht in Midlothian, om, zooals

hij ook in vroeger jaren had gedaan, het land door zijne redevoeringen

en aanvallen tegen de regeering op de toekomstige verkiezingen voor

te bereiden. Doch nu gebeurde het, dat Parnell's vijanden in zijn privaat

leven een wapen vonden om hem als staatsman te treffen. In een

echtscheidingsproces, door zekeren O'Shea, die gegolden had als een

medestander en vertrouweling van Parnell, aanhangig gemaakt tegen

zijne vrouw wegens echtbreuk, bleek Parnell de minnaar van mevrouw

O'Shea te zijn. Een storm van deels echte, maar deels ook geveinsde

verontwaardiging stak tegen hem op, en zoo groot werd de beweging,

dat Gladstone, die aanvankelijk geweigerd had als zedemeester op te

treden, in het belang zijner partij verdere samenwerking met Parnell

moest weigeren. Eerst werden pogingen gedaan om Parnell te bewegen

de leiding der Iersche nationalisten vrijwillig op te geven; maar toen

Sluiten