Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bekleeding was wel dit aan den dag gekomen, dat de gematigde republikeinen in de kamer niet meer zeker waren van de meerderheid: in December 1894 was niet hun candidaat maar Brisson, een radicaal, tot voorzitter gekozen. Toch beschikten de radicalen geenszins over de meeste stemmen, zelfs niet als zij met de socialisten verbonden waren: de doorslag werd gegeven door een talrijke groep, wel een honderd leden, van weifelende richting, die zich nu naar den eenen, dan naar den anderen kant wendden; daarnaast konden natuurlijk ook de rechtsche groepen hun gewicht in de schaal werpen. En deze gaven de beslissing bij de verkiezing van een nieuwen president der Eepubliek: aan hare samenwerking met de gematigden had Felix Faure het te danken, dat hij 435 stemmen op zich vereenigde tegenover Brisson, die er 363 verkreeg; maar dit laatste cijfer, vergeleken bij de 195, die op hem waren uitgebracht bij Casimir Perier's verkiezing, wees toch ook weer een aanmerkelijke versterking aan van de linksche partijen. In November 1895, toen wederom een gematigd republikeinsch ministerie ten val Het radicale gebracht, droeg president Faure aan een radicaal, Leon Bourgeois, Bourgeois" 'iet vorinen van een kabinet op, en daar diens aanbod van eenige Door den portefeuilles aan gematigde republikeinen werd afgeslagen, stelde hij

"aftreden' het ,geheel uit Partijgenooten samen. Doch nu bleek het, dat zulk een genoopt, ministerie toch nog geen steun genoeg had, om een hoofdpunt van het radicale programma, waarvoor de medewerking der socialisten verzekerd was, eene inkomstenbelasting, door te drijven; weliswaar werd het voorstel in de kamer met enkele stemmen meerderheid aangenomen, maar de senaat zette zich schrap tegen de regeering, wat niet al te gevaarlijk was bij een zoo kleine meerderheid in de kamer.

Tegen deze vijandschap hield het ministerie dan ook niet lang stand; eerst scheen het nog steun te willen zoeken bij de kamer, van welke het een votum van vertrouwen kreeg, maar toen de senaat ook de middelen verwierp, die waren aangevraagd voor den strijd op Madagascar, besloot het te wijken. Zoo was reeds na een half jaar een einde gekomen aan het bewind der radicalen en werd het weer de beurt

Het der gematigde republikeinen; aan ée'n hunner, Méline, werd de samengematigde x n* • ....

ministerie stelling van een nieuw ministerie opgedragen, dat nu uitsluitend uit Méline. partijgenooten werd gevormd en een ongekenden levensduur bereikte.

Aan eind April 1896 tot half Juni 1898 bleef liet aan het roer, twee volle jaren en bijna twee maanden!

Dit lange leven had het niet alleen aan republikeinschen steun te

Sluiten