Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tot vijandschap tegen de democratie, met wier voortschrijden zij den geest van materialisme en ongeloof in nauw verband brachten, en tot aanprijzing van volstrekte gehoorzaamheid aan de leer der katholieke kerk. Deze beweging bleef echter tot een kleinen kring beperkt en had geen invloed op de massa. Een andere strooming, die tusschen 1880 en 1890 merkbaar werd, kreeg dien wel; het is het anti-semitisme, BMnitisme. w*arvan c'e journalist Drumond de heftige en onvermoeide prediker was.

Niet onwaarschijnlijk was zij de terugwerking op het sterk anti-kerkelijk karakter, dat sinds 1879 de derde Fransclie republiek kenmerkte en vermoedelijk op hare beurt weer nauw samenhing met het feit, dat in de daaraan voorafgaande kritieke jaren de katholieke geestelijkheid over het algemeen innig verbonden was geweest met de bestrijders der republiek, de royalisten. Het was niet onnatuurlijk, dat bij die richting van regeering en kamers tegen de katholieke kerk joden en protestanten welkome medestrijders waren geweest en dat zij menige plaats hadden verkregen, terwijl de ijverige katholieken uitgesloten bleven. Hierdoor waren naijver en haat gewekt, die nu zich het eerst fel uitten in La France Juive van Drumond en in diens artikels van het dagblad La Libre Parole. Zijn woord van bitteren haat tegen de joden trof doel, andere couranten sloegen een soortgelijken toon aan en een heftige anti-semitische propaganda greep om zich, die niet alleen op de godsdienstige of kerkelijke gevoelens werkte, maar tevens joden, protestanten en vrijmetselaars als vijanden van het vaderland brandmerkte. Met het anti-semitisme ging een soort nationalisme gepaard, dat niet liet rrinst

Het rDcef Ua"in het leger grooten aauhang won- In het najaar van 1894 trad dit proces. helder aan den dag bij de ongewoou harde en onwettige behandeling, die een joodsch kapitein, Alfred Dreyfus, onderging, toen hij, op vermoeden van militaire geheimen verraden te hebben aan het Duitsche rijk, was gevangen genomen en in December op zeer zwakke gronden door een krijgsraad werd veroordeeld tot degradatie en verbanning naar het Duivelseiland (Fransch-Guyana). Bij de openbare degradatie, onder het vijandig en dreigend gehuil der menigte, schreeuwde de ongelukkige zijn onschuld uit, maar hoe weinigen geloofden toenmaals hieraan! Toch waren er: zijn vrouw, zijn broer, zijn advocaat, en twijfel aan zijne schuld was bij meer dan een overgebleven. In September 1896 kreeg die twijfel ruim voedsel, toen voor het eerst stukken, waarop Dreyfus in zijn proces, dat met gesloten deuren was gevoerd, veroordeeld heette te zijn, in een courant werden openbaar gemaakt. "Van dien

Sluiten